งพันปีที่ผ่านมานี้ มหาอสุรเทพซิมบาแทบจะสาบสูญไปแล้ว เหตุใดวันนี้จึงปรากฏตัวขึ้นอีก”แต่เดิมพิกซีคิดว่า จักรพรรดิอสูรของพวกเขากลืนกินมหาอสุรเทพซิมบาไปแล้ว มิเช่นนั้นเหตุใดพันปีที่ผ่านมานี้จึงไม่เห็นเจ้าแห่งขุมนรกแห่งความมืดตนนี้เลยเล่าหารู้ไม่ว่า ตลอดพันปีที่ผ่านมานี้ มหาเทพมารซิมบาทำตัวประหนึ่งลูกเต่าขี้ขลาดมาตลอด มันไม่กล้าออกมาจนถึงบัดนี้! ตอนนี้มันรับรู้ได้ว่า ‘ต้าซือมิ่ง’ หัวแดงจะจบเห่แล้ว มันจึงกล้าออกมาและยังไม่วายมาซ ้าเติม!เยี่ยนอวี๋ย่อมมองจุดประสงค์ของมันได้ทะลุปรุโปร่ง ดังนั้นหลังจากที่นางมั่นใจว่าอสูรที่มาคือสุดยอดเทพมารซิมบาแล้วก็หันไปกำชับลูกไก่สีเหลือง “ระวังตัวด้วย”“ไม่มีปัญหา!” ลูกไก่สีเหลืองรู้สึกประหม่าจนแผ่ซ่านของเหลวโกลาหลออกมา กลัวว่าถ้าแผ่ออกมาช้ากว่านี้จะไม่ทัน ต้องปกป้องพ่อของมันไว้ก่อน
เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็เร่งตัวเอง “เร็ว เร็ว!”เด็กน้อยผู้ไม่รู้ว่าต้องใช้พลังของตนเองอย่างไรกลับ ‘เร่ง’ ตนเองได้เร็วขึ้น หมอกสีขาวที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเขาก็ไหลเข้าไปในกลุ่มอักษรศักดิ์สิทธิ์ของท่านพ่อของเขาอย่างรวดเร็ว แต่จู่ๆ เด็กน้อยก็รู้สึกหิวมาก เขาจึงช่วยพ่อพลางจับตาดูท่านแม่พร้อมกับหยิบขนมไหน่เกาออกมากิน ทำเอาตี้อั้นที่เหลือบมองเขาถึงกับสะอึก ดูยุ่งเสียจริงๆ!…แม้แต่เยี่ยนอวี๋ นางเองก็ขบขันกับท่าทางกวนประสาทของเด็กน้อย สถานการณ์คับขันเช่นนี้ยังไม่ลืมกิน สมแล้วที่เป็นลูกของ
