ยนเสี่ยวเป่าไม่มีเวลาสนใจมันแล้ว เขาหยิบเสบียงของตนออกมาและเริ่มกินขนมของตนเอง ง ่าๆ…ลูกไก่สีเหลือง “…”พี่ใจดำคนนี้นี่นะ!
“แบ่งให้ข้าชิ้นหนึ่งได้หรือไม่” ลูกไก่สีเหลืองที่ขอค้อนจิ๋วไม่ได้ก็เริ่มขอขนมแทนเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็แบ่งให้เขาอย่างใจกว้าง ทำเอาตี้อั้นก็อยากได้สักชิ้น แต่มันรู้สึกอายที่จะต้องเอ่ยปากขอ ถึงอย่างไรแม้มันจะเป็นอสูรชั้นต ่า แต่มันก็มีอายุหลายสิบปีแล้วในขณะที่ฝั่งนี้ออกนอกเรื่องไปไกล…เยี่ยนอวี๋ยังคงจับตามองมหาอสุรกายระดับเทพมารเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่ามหาอสุรกายเหล่านี้ก็กำลังเติมพลังเตรียมบุกทะลวงแนวป้องกันของเยี่ยนอวี๋ให้สิ้นในคราเดียวเพียงแต่ว่าขณะที่เติมพลังเข้าไปเรื่อยๆ นั้นกลับกลายเป็นว่าทุกอย่างพลันทลายลงเกิดเสียงดังตูมตาม!?“หืม?”เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าในทีแรก แต่หลังจากนั้นเพียงไม่นานนางก็พบเบาะแสบางอย่าง เพราะหลังจากที่มหาอสุรกายระดับเทพมารรวมถึงมหาอสุรกายแตกสลายไปนั้น พลังงานชั่วร้ายของขุมนรกแห่งความมืดอันบริสุทธิ์ที่หลงเหลืออยู่กลับ ‘ไหล’ ไปหาต้าซือมิ่งอย่างไร้สุ้มเสียง!?การค้นพบเช่นนี้…“แย่แล้ว!”
เยี่ยนอวี๋ที่คิดได้เช่นนั้นก็รีบหายตัวไปยังข้างกายต้าซือมิ่ง แต่เห็นได้ชัดว่าสายไปแล้วแซ่ด!แซ่ด!…พลังงานชั่วร้ายของขุมนรกแห่งความมืดที่มาจากการสลายร่างของมหาอสุรกายระดับเทพมารก็กัดกร่อนยันต์ศักดิ์สิทธิ์ของต้าซือมิ่งและเริ่มกลืนกินพลังงานเหล่านั้นแล้ว!“ให้ตายเถอะ!” ขณะที่เ
