ยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วสบถ นางก็พยายามทำลายพลังงานเหล่านี้ แต่พลังงานที่กัดกร่อนเข้าไปในยันต์ศักดิ์สิทธิ์ก็ผสานรวมเข้ากับพลังศักดิ์สิทธิ์แล้วจึงไม่สามารถทำลายมันเดี่ยวๆ ได้ หากฝืนทำเช่นนี้ย่อมกระทบต่อโครงสร้างของยันต์ศักดิ์สิทธิ์เพียงแต่ว่าเยี่ยนอวี๋ผู้เด็ดเดี่ยวก็คงต้องฝืนทำ! แม้จะต้องขูดกระดูกรักษาพิษก็ย่อมดีกว่าปล่อยให้มันกัดกร่อนจนหมด เรื่องหลังจากนั้นค่อยว่ากัน แต่ครั้นเยี่ยนอวี๋กำลังจะลงมือ ในขุมนรกแห่งความมืดก็เกิดความเคลื่อนไหวใหม่ นอกจากนี้…“ข้าเอง!” เด็กน้อยยื่นมือน้อยๆ ของตนไปแตะอักษรศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกัดกร่อนเหล่านั้นแล้วครั้งนี้เยี่ยนอวี๋ห้ามไว้ทัน แต่กลับพบว่ามือนุ่มนิ่มของเด็กน้อยเพิ่งจะเข้าใกล้ พลังงานชั่วร้ายเหล่านั้นก็สลายไปเล็กน้อย?!
เยี่ยนอวี๋มั่นใจว่าตนเองดูไม่ผิด! นางจึงไม่ได้ห้ามเด็กน้อยเพราะว่านางคิดถึงจอกเพลิงปทุมที่กลายเป็นมารทว่านางก็ไม่วางใจอย่างเต็มที่ที่จะปล่อยให้เด็กน้อยแสดงฝีมือ นางจึงชี้แนะอยู่ข้างๆ ว่า“เสี่ยวเป่าไม่ต้องสัมผัสมัน ค้างไว้แบบนี้ก็พอ”“ค้างไว้?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังงุนงง แต่เขาก็เชื่อฟังท่านแม่ไม่ได้แตะลงไป เพียงแค่ยกมือค้างไว้เหมือนกับจะแตะลงไปเช่นนั้นปาฏิหาริย์ยังคงบังเกิด ร่างของเด็กน้อยเปล่งประกายแสงสีขาวด้วยตนเองอีกครั้งและแสงเหล่านี้แผ่กระจายไปทางกลุ่มอักษรศักดิ์สิทธิ์ผ่านมือน้อยๆ ของเขา ปัดเป่าพลังงานกัดกร่อนชั่วร้ายของขุมนรกแห่งความมืด
