ะเมินความรุนแรงว่า “พายุมิตินี่ค่อนข้างอันตรายเลย”“ไม่ใช่ค่อนข้าง! อันตรายมากต่างหากเล่า!” อสูรตี้อั้นหมดความอดทนแล้วจริงๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็กอดท่านพ่อของเขาไว้แน่นอย่างกังวล“พ่อ?” ตัวสีแดงๆ เยอะแยะเลย! จะกัดเสี่ยวเป่าหรือไม่ขอรับ ตั้งแต่ที่ถูกรสเผ็ดกัดปาก เด็กน้อยก็กลัวสิ่งของสีแดงๆ ที่ไม่รู้จักและยังขยับได้“ไม่เป็นไร” หรงอี้ลูบหลังเด็กน้อยเบาๆ “เกิดเป็นลูกผู้ชายต้องไม่กลัวนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้นก็เห็นด้วย! เขาจึงมองกลับไปที่พายุหมุนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พวกเขา อวกาศแดนอสูรที่ไม่มั่นคงนักอยู่แล้วก็ถูกทำลายจนเกิดรอยแตกร้าวมากมาย
เสียงลมกรรโชกโหมซัดพร้อมเสียงฟ้าร้องสนั่น เสียงแตกร้าวดัง‘แคร่กๆ’ ไม่หยุด มันโหมกระหน ่าไปทางเยี่ยนอวี๋ด้วยความเร็วทุกๆ ที่ที่มันซัดผ่านล้วนพังทลาย พื้นดินแตกร้าว ทั่วทั้งอากาศระเบิดออกเป็นดอกไม้ไฟสีเลือด ทำเอาลูกไก่สีเหลืองตกใจจนร้องจิ๊บๆ ไม่หยุด! เอาแต่มุดตัวเข้าหาเยี่ยนเสี่ยวเป่าจนเกือบจะมุดเข้าไปในเสื้อผ้าของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันก็ไม่ได้กล้าหาญเท่าไรนัก“จบเห่…”อสูรตี้อั้นใช้ความคิดอยู่นานก็หาช่องว่างใดๆ ในพายุหมุนตรงหน้านี้ไม่เจอเลย! ซึ่งก็หมายความว่ามันหาทางออกไปจากที่นี่ไม่ได้เลย!ทว่าจังหวะที่อสูรตี้อั้นหมดหวังนั่นเอง จู่ๆ มันก็เห็นช่องว่างคงที่ช่องหนึ่ง ทำให้มันรีบร้องออกมา “จับให้แน่นล่ะ!”“ขอรับ!”“ขอรับ!”เสียงเล็กเสียงน้อยของเด็กทา
