รกและเสียงหน่อมแน้มของลูกไก่ดังขึ้นพร้อมกัน ทำให้อสูรตี้อั้นพลันรู้สึกเหมือนเป็นพี่เลี้ยงช่วยดูแลลูกให้ใครอย่างไรอย่างนั้น แต่บัดนี้ไม่มีเวลาให้เขามาคิดมากเช่นนี้ฟิ้ว!
ตี้อั้นเล็งช่องว่างคงที่ช่องหนึ่งได้อย่างแม่นยำท่ามกลางพายุหมุนโหมกระหน ่า จากนั้นก็พุ่งตัวบินทะยานผ่านช่องว่างนั้นได้สำเร็จตี้อั้นที่ทะลุผ่านมิติแสดงให้เห็นว่าสมแล้วที่มันขึ้นชื่อว่าเป็นอสูรช ่าชองด้านมิติ มันพึ่งช่องว่างช่องนี้ช่องเดียวตลอดทางที่หนี พวกเขาจึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิดเมื่อเห็นว่าอีกไม่ไกลก็จะผ่านพ้นศูนย์กลางพายุหมุนแล้ว ตี้อั้นเองก็ถอนหายใจโล่งอก! แต่แล้วมันเพิ่งจะถอนหายใจได้ครึ่งทาง…ครืน!ตู้ม!…เสียงระเบิดที่รุนแรงกว่าเดิมระลอกหนึ่งกำลังล้อมเข้ามาจากด้านนอกแล้วดวงตาเยี่ยนอวี๋ประกายแสงสีม่วงเล็กน้อย เมื่อนางมองไปที่เสียงเคลื่อนไหวนั้นก็เห็นพายุหมุนอันน่าสะพรึงยิ่งกว่าตามคาด นางขมวดคิ้วทันที “แย่แล้ว”“แย่แล้วจริงๆ” หรงอี้ก็ยืนยัน พายุมิติลูกนี้เกิดขึ้นจาก ‘เขา’ คนนั้น เขาถึงกับคิดจะสังหารร่างจริงของตนแล้ว“พวกเจ้าอย่าสักแต่พูดสิ! ช่วยหาวิธีหน่อยได้หรือไม่” รอบกายอสูรตี้อั้นแผ่ซ่านรังสีสีดำ มันหมดคำจะพูดแล้วจริงๆ “อีกเพียงสามลมหายใจ ข้าก็จะหาช่องว่างคงที่ไม่ได้แล้ว! อีกเพียงครู่หนึ่งพวกเราก็
จะเข้าไปอยู่ในศูนย์กลางของพายุหมุน! สองลมหายใจ! …หนึ่งลมหายใจ!”ตี้อั้นรู้สึกสิ้นหวัง!เยี่ยนอวี๋กลับพูดขึ้นว่า “ซ้ายสา
