ำกกว่ำนั้น!ต้ำซย่ำที่ถูกจ้องท ำร้ำย คงมีแต่ควำมสังเวช…หำกไม่ก ำจัดต้นตอปัญหำ ต้ำซย่ำก็จะไม่มีวันสงบสุข…“เช่นนั้น… ข้ำไปกับหรงอี้ได้แล้วใช่หรือไม่เจ้ำคะ” เยี่ยนอวี๋ถำมพลำงมองตำปริบๆเยี่ยนชิงที่ครุ่นคิดเสร็จแล้วพูดเพียงว่ำ “ไปเถอะ! แต่เจ้ำต้องตกลงพ่อสองเรื่อง หนึ่งคือเจ้ำต้องปกป้องตัวเองให้ดี สองคือต้องให้เสี่ยวเป่ำอยู่ที่นี่”“อ้ะเนะ!” เด็กน้อยที่ไม่รู้โผล่มำจำกไหนก็ปรำกฏตัวข้ำงหน้ำท่ำนปู่แล้วเยี่ยนชิงสะดุ้งโหยง “จะ เจ้ำ…”
“จะ ไป!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรำวกับมีหูทิพย์ เขำโน้มตัวเข้ำไปในอ้อมอกของท่ำนพ่อแล้ว และยังประกำศกร้ำวด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย “เป่ำไป! ช่วย พ่อ!”“เจ้ำน่ะหรือ” เยี่ยนชิงก ำลังจะหัวเรำะเยี่ยนเสี่ยวเป่ำเบ้ปำกไม่พอใจ “เป่ำเก่ง!”“ยังไงก็ห้ำมไป!” เยี่ยนชิงจริงจัง พวกเขำพำทำรกไปเสี่ยงอันตรำยทุกครั้งเลย ท ำบ้ำอะไรกันเพียงแต่ว่ำ ขณะที่สองปู่หลำนก ำลังจะ ‘โต้เถียงกันอย่ำงดุเดือด’จู่ๆ ต้ำซือมิ่งก็มองไปทำงทิศเหนือจำกนั้น…“อ้ะเนะ!”เด็กน้อยเองก็จับควำมเคลื่อนไหวผิดปกติได้แล้วจึงหยุด ‘เถียง’กับท่ำนปู่ของเขำ เขำชูมืออวบอ้วนของตนเองชี้ไปทำงทิศเหนือจำกนั้นก็มองท่ำนพ่อของเขำอย่ำงสงสัย “หนี?”“อืม ‘เขำ’ จะหนีแล้ว” หรงอี้พยักหน้ำเยี่ยนอวี๋รีบลงจำกเตียง “แล้วจะรออะไรกันอีกเล่ำ รีบไปเถอะ!อย่ำปล่อยให้เขำหนีไปได้อีก”“ไป!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรีบเกำะไหล่ของท่ำนไว้แน่น
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง…
