ทันใดนั้น กลิ่นอายโหดเหี้ยมพร้อมจะกวาดล้างสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างยิ่งยวดก็หลั่งไหลออกมา! ทำเอาเจ้าของเสียงนั้นตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร และยังรีบผนึกแดนลับไว้จนแน่นหนาทวีคูณทันที ในขณะเดียวกัน…ต้าซือมิ่งที่อยู่ต้าซย่ากลับหยุดลงและมองไปบนท้องฟ้า ชั่วขณะเมื่อครู่นี้เขาสัมผัสได้ว่าบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็มีกลิ่นอายของเขา พูดให้ถูกต้องคือ กลิ่นอายของ ‘เขา’ คนนั้น“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับไม่รู้สึกอะไร ทว่าเขาเองก็มองขึ้นไปบนฟ้า ท่าทีกำลังถามว่าท่านพ่อกำลังดูอะไรหรงอี้มิได้บอกเขา เพียงแค่กล่าวว่า “จะลงไปแล้วนะ จับแน่นๆล่ะ”“ได้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดคอของท่านพ่อไว้แน่น จากนั้นทั้งสามคนก็ปรากฏตัวต่อหน้าเยี่ยนชิงและคนอื่นๆผ่านไปครู่หนึ่ง อินหลิวเฟิงที่ตั้งสติได้ก่อนผู้ใดก้พูดขึ้นว่า “ต้าซือมิ่ง! กูไหน่ไนเป็นอะไรไปหรือ”“นั่นน่ะสิ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นอะไรไปรึ” เยี่ยนชิงและบุตรชายทั้งสองของเขาถามไถ่อย่างร้อนรน ทว่าไม่ว่าจะเป็นอินหลิวเฟิงหรือว่าบุตรชายตระกูลเยี่ยนทั้งสอง พวกเขาต่างก็ตั้งใจลดเสียงเบาลง ถึงแม้พวกเขาจะโพล่งถามออกไปอย่างร้อนรนก็ตาม แต่ก็รู้ว่าไม่ควร
รบกวนเยี่ยนอวี๋ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ต้าซือมิ่งพอใจอย่างยิ่ง เขาอธิบายเสียงเบาว่า “นางไม่เป็นอะไร แค่ใช้พลังมากไปเล็กน้อย คงต้องนอนพักผ่อนสักระยะเวลาหนึ่ง”“กี่วัน” เยี่ยนชิงรีบถาม“น่าจะสองสามวันขอรับ” หรงอี้ประเมินเยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบบอกว่า “นอน
