… กับ… แม!”“อื้ม ปกป้องท่านแม่ของเจ้าให้ดี” หรงอี้เองก็ตอบตกลง เพราะเขาเองก็ไม่วางใจ เพียงแต่ว่า…ต้าซือมิ่งที่ชะงักครู่หนึ่งก็พูดต่อว่า “พ่อนอนกับเจ้า”สีหน้าเยี่ยนชิงพลันเปลี่ยน “เช่นนั้นก็นอนด้วยกันทั้งหมด! ข้าจื่อเยี่ย จื่อเสาด้วย”หรงอี้ยังไม่ทันพูดอะไร เด็กน้อยก็ส่งเสียงเล็กเสียงน้อยคัดค้านขึ้นแล้ว “ไม่! วุ่นวาย!”เยี่ยนชิงหยิกเด็กน้อยทันที “เจ้าคนทรยศ”“แค่ก” เยี่ยนจื่อเยี่ยกระแอมเบาๆ “ยังไม่แต่งงาน ย่อมนอนด้วยกันไม่ได้… แต่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นเช่นนี้ เจ้าย่อมต้องเฝ้านาง นอนเฝ้าห้องข้างนอกแล้วกัน”“พี่ใหญ่พูดถูก” หรงอี้ตกลงตามนั้น
เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังไม่เข้าใจ แต่เขาก็ถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปแล้ว!“อุแว้!”เมื่อจิ่วอิงรู้ว่าหรงอี้ทั้งครอบครัวกลับมาแล้ว มันก็รีบมาที่นี่ทันที!เจ้าหมอนี่วิ่งแจ้นมาพร้อมประกายไฟตลอดทาง สีแดงทองระยิบระยับ แน่นอนว่าย่อมดึงดูดเด็กน้อยที่ชอบประกายวิบวับเป็นที่สุด “อ้ะเนะ! อ้ะ?”“นางยักษ์สุดสวย!” จิ่วอิงที่วิ่งมาด้วยความไวแสงรีบถามขึ้นว่า“ข้ากินคนได้หรือไม่! เชลยศึกที่บุกรุกสำนักชางอู๋เหล่านนั้นน่ะ สวะทั้งนั้น!”เสียงทั้งดังทั้งดุดันของเขาทำเอาต้าซือมิ่งไม่พอใจ ทว่าฝ่ายหลังก็รีบกางม่านกั้นเสียงจิ่วอิงไว้แล้วจึงมิได้ทำให้ภรรยาตื่นจากนั้นไม่ว่าจิ่วอิงพูดอะไร เยี่ยนอวี๋จึงไม่ได้ยิน นางยังคงหลับต่อไป“อ้ะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่ากระโจนออกไปแล้ว! ทำเอาเยี่ยนจื่อเสาตกใจจนเกื
