“!”หรงอี้รู้สึกใจเต้นแรงรำวกับถูกกระแสน ้ำซัดกระหน ่ำรำวกับว่ำ…เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่ก ำลัง ‘ดูด’ ริมฝีปำกของเขำกราชำกวิญญำณของเขำไปสิ้นเชิง ท ำให้เขำ… ประคองนำงไว้ก่อนจะผละออกจำกนำงและจ้องมองนำงอย่ำงลึกซึ้งเขำมองนำงอยู่เช่นนั้นจน… ปฐมรำชินีเยี่ยนผู้ไม่เคยมีประสบกำรณ์หูแดงทันที “ทะ.. ท ำไมหรือ” ท ำไม่ถูกหรือแต่แล้วหรงอี้ก็มิได้ตอบ เขำยังคงมองคนตรงหน้ำ มองว่ำที่ภรรยำที่แสดงออกว่ำเขินอำยอย่ำงเห็นได้ชัด นิ้วโป้งเรียวยำวก็ลูบผิวนวลนุ่มของนำงเยี่ยนอวี๋ก็… อดถำมไม่ได้ว่ำ “ข้ำจูบ… มะ ไม่ถูกหรือ”หรงอี้ “…”หัวใจของเขำถูกถูกขโมยไปอีกครั้ง! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของข้ำ“…”แววตำขบขันแสดงควำมเอ็นดูของหรงอี้ท ำให้ปฐมรำชินีเยี่ยนอยำกจะผลักเขำออก ใบหน้ำขำวนวลดั่งหยกเขินอำยจนถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อ
ทว่ำหรงอี้ที่กอดนำงเข้ำมำในอ้อมอกอย่ำงแนบแน่นก็ไม่ปล่อยให้นำงมีโอกำสผลักเขำออก เขำกอดนำงไว้แน่น รั้งนำงไว้ในอ้อมแขน หัวใจไหวหวั่น!“ฮึ…” เสียงหัวเรำะเบำๆ อย่ำงมีควำมสุขก็ดังออกมำจำกปำกของหรงอี้อย่ำงมิอำจห้ำมไว้ได้ รำวกับเสียงธำรน ้ำไหลกลำงหุบเขำ รำวกับเสียงน ้ำไหลในฤดูใบไม้ผลิที่ละลำยจำกน ้ำแข็งในฤดูหนำวควำมสุขใจเช่นนี้ควำมสบำยใจเช่นนี้ควำมจับจิตจับใจเช่นนี้…ท ำให้เยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมจะผลักชำยคนนี้ออกอีกครั้งชะงักครู่หนึ่งจังหวะนี้เอง ถึงแม้เยี่ยนอวี๋จะไม่รู้จักควำมรักระหว่ำงหญิงชำยนำงก็สัมผัสได้ว่ำเป็นเพรำะนำ
