งเขำจึงมีควำมสุขเช่นนี้ และยังเป็นควำมสุขเหลือล้นที่มำจำกใจจริงจังหวะนี้เอง เยี่ยนอวี๋พลันนึกถึงตอนที่เขำลูบใบหน้ำนำงด้วยนิ้วเรียวยำวของเขำในโลกผนึก พูดว่ำ “ฟังนะ ข้ำหรงอี้มีใจปฏิพัทธ์ต่อเจ้ำ เยี่ยนอวี๋”จังหวะนี้เอง เยี่ยนอวี๋ยังคิดถึงตอนที่อยู่ลำนสนำมส ำนักศึกษำเขำใส่ชุดสีด ำเดินมำหำนำงเพื่อให้นำงเช็ดเหงื่อให้เขำ เขำจ้องนำงและพูดอย่ำงเปิดเผยว่ำ “ข้ำบ้ำกำม” “บ้ำกำมกับเจ้ำเพียงผู้เดียว”
จำกนั้นเยี่ยนอวี๋เพิ่งค้นพบว่ำ นำงจดจ ำค ำพูดของเขำได้ชัดเจนเช่นนี้ จ ำได้กระทั่งสีหน้ำท่ำทำงตอนที่เขำพูดประโยคเหล่ำนี้ นำงจึงยื่นมือไปกอดชำยคนนี้ไว้ เริ่มเข้ำใจว่ำ สิ่งนี้เรียกว่ำ ‘ควำมรัก’เพรำะว่ำเขำชอบนำง เขำจึงมีควำมสุขอย่ำงยิ่งเพียงเพรำะ ‘ปฏิกิริยำ’เล็กๆ น้อยๆ ของนำงส่วนนำงน่ะหรือ เยี่ยนอวี๋ก ำลังจะสัมผัส…หรงอี้ก็เรียกนำงเบำๆ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”“หืม?” เยี่ยนอวี๋ขำนตอบหรงอี้ที่กอดนำงไว้ก็มุดศีรษะเข้ำไปในซอกคอของนำง ถำมเบำๆว่ำ “ท ำไมจู่ๆ ก็ตื่นแล้วล่ะ”เยี่ยนอวี๋ที่คิดว่ำเขำจะถำมอะไรก็ได้แต่ตอบอย่ำงไม่สนใจนัก“ก็… ก็ตื่นแล้วน่ะ”“ฮึ” หรงอี้จูบล ำคอของเยี่ยนอวี๋เบำๆ จำกนั้นก็เลื่อนขึ้นมำจูบใบหูและใบหน้ำ จูบจน…เยี่ยนอวี๋รู้สึกวูบวำบ เขำจึงบรรจงจูบลงบนหน้ำผำกและจมูกของนำงอย่ำงอ่อนโยน ก่อนจะกระซิบเบำๆว่ำ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”“หืม” เยี่ยนอวี๋ตอบด้วยน ้ำเสียงอ่อนระทวย นำงค่อยๆ หลับตำลงแล้วหรงอี้ก ำลังจะจูบริมฝ
