ีปำกของนำงอีกครั้งอย่ำงทะนุถนอม
แต่แล้ว…“อ่ะแฮ่ม!”เยี่ยนชิงมำแล้ว!ก๊อกๆๆ!เขำเคำะประตู เยี่ยนอวี๋รีบลืมตำขึ้นและหันไปมองทำงประตูเยี่ยนชิงที่ยืนอยู่หน้ำประตู ก่อนจะผลักเข้ำมำก็พูดว่ำ “พ่อเข้ำไปแล้วนะ!”เยี่ยนอวี๋ผลักชำยที่กอดนำงไว้ออกด้วยสัญชำติญำณ แรงค่อนข้ำงมำก ทว่ำหรงอี้มิได้หงุดหงิด เพรำะว่ำเขำรู้ว่ำภรรยำเขินอำยฮึ… ที่เขินก็เป็นเพรำะหวั่นไหว มิเช่นนั้นปฐมรำชินีเยี่ยนคงไม่รู้จักค ำว่ำเขินหรอกเมื่อเยี่ยนชิงเข้ำมำ เขำก็เห็นลูกเขยที่หน้ำตำเต็มไปด้วยควำม‘สดใสชื่นมื่น’ และบุตรสำวสุดที่รักที่เพิ่งตื่น?!นี่มัน…เยี่ยนชิงจึงมองลูกเขยและถำมทันทีว่ำ “เจ้ำบอกว่ำต้องนอนวันสองวันมิใช่รึ เจ้ำรบกวนนำงหรือ!”
เยี่ยนจื่อเยี่ยที่ตำมเข้ำมำก็เลิกคิ้ว แต่เยี่ยนอวี๋กลับอธิบำยว่ำ“ไม่ใช่เจ้ำค่ะ ข้ำตื่นเอง จริงๆ แล้วข้ำมิได้เป็นอะไรมำก ไม่ต้องนอนนำนเช่นนั้นก็ได้เจ้ำค่ะ”ขณะที่พูด เยี่ยนอวี๋ยังท ำท่ำจะลุกขึ้นมำพิสูจน์ ทว่ำเยี่ยนชิงก็รีบห้ำมนำงไว้แล้ว “ได้ๆ พ่อเข้ำใจแล้ว พักก่อน พักก่อนเถิดนะ”“เพรำะว่ำก่อนหน้ำนี้… ก็เลยสลบหรือ” เยี่ยนจื่อเยี่ยถำมถึงเรื่องที่รู้กันอยู่ แต่ในใจกลับยังรู้สึกสะเทือนใจ ฉำกเมื่อครู่นี้เขำเชื่อว่ำทั้งต้ำซย่ำเห็นหมดแล้วและคงจะจดจ ำไปชั่วชีวิตเยี่ยนอวี๋เองก็ไม่ได้ปิดบัง “ใช่เจ้ำค่ะ”เยี่ยนจื่อเยี่ยเงียบขรึม เขำพอจะรู้ว่ำพลังที่ถูกปลุกจนตื่นของน้องสำวไม่ใช่แค่พรสวรรค์นิพพำนอย่ำงเดียว เหมื
