“อุแว้!”จิ่วอิงก็มาแล้ว!ไม่เพียงเท่านี้…ฟิ้ว!จู่ๆ มันก็ย่อร่างของตนเล็กลง เกาะแขนเยี่ยนอวี๋อย่างไร้ยางอายและยังกล่าวประจบสอพลอว่า “นางยักษ์สุดสวยอย่าเพิ่งไปสิ ข้าอยากกินเชลยศึกลัทธิเซิ่งเหลียนเหล่านั้น อนุญาตข้าหน่อยเถอะ!”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็อยาก ‘จะบ้าตาย’ เขากระโจนไปดึงจิ่วอิงตัวน้อยนั่นออก และทำท่าจะจูบมัน “อิง อิง งด งาม!”เมื่อจิ่วอิงได้ยินดังนั้น มันก็แก้ไขคำพูดของเด็กน้อยอย่างหนักแน่น “ไม่ใช่อิงอิง! ข้าคือปู่จิ่วของเจ้า!”“ปู่?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบ ก่อนจะชี้ไปที่เยี่ยนชิง บอกว่าคนนี้สิถึงจะเป็นปู่ จิ่วอิงไม่ใช่ เจ้าคือ ‘อิงอิง’!จิ่วอิง “…”มันเกือบจะลืมธุระสำคัญไปแล้วจึงไม่สนใจเจ้าตัวน้อยอีก รีบพูดประจบเยี่ยนอวี๋ต่อ “นางยักษ์สุดสวย เจ้าว่าอย่างไร อนุญาตแล้วใช่หรือไม่! เช่นนั้นข้าไปแล้วนะ!”
เมื่อพูดจบ จิ่วอิงก็กำลังจะจากไปกินคนแล้ว! แต่แล้วมันกลับขยับตัวไม่ได้ เพราะเยี่ยนเสี่ยวเป่าบีบมันไว้ไม่ยอมปล่อยมือ “พ่อ!อิง! ไป!”“มันไม่ไป มันต้องเฝ้าอยู่ที่นี่” หรงอี้ดึงจิ่วอิงที่เกาะแกะภรรยาขึ้นมา “ทำไมเจ้ากลายเป็นเช่นนี้”เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบพูดว่า “เป่า! ชอบ!”“ข้าก็ว่าดีออก น่ารักกว่าลูกหนูน้อยเยอะเลย” เยี่ยนอวี๋เองก็รู้สึกว่าจิ่วอิงที่ตัวเล็กลงเหมือนปลาหมึกตัวน้อยน่ารักดีเยี่ยนจื่อเยี่ยอดถามไม่ได้ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เจ้าคิดว่าน่ารักจริงๆหรือ” ทัศนะเรื่องความงามเช่นนี้พิลึกคน
