จริงๆอุแว้! จิ่งอิงไม่สนใจคนอื่น เมื่อมันได้ยินว่าเยี่ยนอวี๋บอกว่ามันน่ารัก มันก็ประจบต่อไปว่า “เช่นนั้นก็คืออนุญาตแล้วใช่หรือไม่! ข้าจะไปกินเดี๋ยวนี้เลย! ข้าน่ารักเช่นนี้ กินคนเสียหน่อยจะเป็นอะไรไป!”“ไม่ได้” เยี่ยนอวี๋ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ในเขตจิ่วหลีไม่เหลือผู้ใดแล้ว เชลยศึกหลายหมื่นคนนี้ถือว่าเป็นทายาทสุดท้ายของเผ่าจิ่วหลีห้ามกินพวกเขา ท่านพ่อเจ้าคะ ฝากท่านช่วยจัดแจงส่งพวกเขากลับจิ่วหลีด้วย หมินหมิ่นและจอกเพลิงปทุมยังอยู่ที่นั่น ท่านช่วยให้หมินหมิ่นขึ้นเป็นเจ้าลัทธิได้ไหมเจ้าคะ”“ได้ เจ้าอย่ากังวลเลย พ่อจะจัดการให้เอง” เยี่ยนชิงมีแผนในใจแล้ว อีกประเดี๋ยวจะไปจัดการ
แต่ว่า… จิ่วอิงก็ยังไม่ยอม “ไม่ได้ก็ต้องได้! ข้าไม่สนใจหรอก!ยังไงก็ต้องแบ่งให้ข้าหมื่นนาย!”“หรือว่าข้าผนึกเจ้าให้เป็นหนูอีกดีนะ” เสียงสง่าของหรงอี้ดังขึ้นครานี้เองจิ่วอิงจึงชิ่งหนี “ช่างเถอะ! ไม่กินก็ไม่กิน!”ในขณะที่พูดจิ่วอิงที่เหี้ยมโหดก็กลายร่างเป็นคน เขาหันหลังเดินกลับไป และยังพึมพำอย่างเคียดแค้น “ชักจะมากเกินไปแล้ว!”“อิง อิง!?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าชี้ไปที่จิ่วอิงที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป เขาอยากให้มันกลับมาเยี่ยนอวี๋ถามขึ้นว่า “กลิ่นอายของจิ่วอิงและแดนมืดวิญญาณอสูรใกล้เคียงกันมาก หากเราพามันไป มันอาจจะช่วยอะไรได้ก็ได้”“ไม่ได้หรอก มีปู่จิ่วอยู่ในสำนัก พวกเราจึงจะจากไปอย่างวางใจได้” หรงอี้ไม่เห็นด้วยเยี่ยนอวี๋ทำท่าจะพูดอ
