ะไร หรงอี้กลับกล่าวลาเยี่ยนชิงและคนอื่นๆแล้ว เยี่ยนชิงจึงเร่งพวกเขา “บอกว่าคนทางนั้นจะหนีไปแล้วมิใช่หรือยังมากพิธีอยู่อีก รีบไปเถอะ!”“ก็ไม่ได้รีบขนาดนั้นขอรับ” หรงอี้มีแผนในใจดีเยี่ยนอวี๋กลับเป็นกังวลมาก “ไปกันเถอะ ล่าช้าไปมากแล้ว”“ได้” หรงอี้พูดพลางโอบเอวภรรยา
เยี่ยนอวี๋ที่ไม่ทันตั้งตัวก็หูแดงขึ้นมาทันที แต่นางก็ไม่ได้ผลักเขาออก เพียงแค่พูดกับท่านพ่อและพี่ใหญ่ว่า “ก่อนที่พวกข้าจะกลับมาต้าซย่าน่าจะสงบดี หากมีอะไร พวกท่านอย่าเสี่ยงอันตรายเอง รอพวกข้ากลับมานะเจ้าคะ”“วางใจเถิด” เยี่ยนชิงโบกมือ เขาจะถือเสียว่าไม่เห็นการกระทำของว่าที่ลูกเขย ถึงอย่างไรจะปล่อยให้บุตรสาวสุดที่รักที่ยังไม่ฟื้นตัวดีหายตัวไปเองก็ไม่ได้เยี่ยนจื่อเยี่ยกำชับว่า “พวกเจ้าก็ระวังตัวด้วย เรื่องสำนักและเรื่องในบ้านไม่ต้องเป็นห่วง มีข้าอยู่”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมือและเร่งให้ท่านพ่อเขารีบไป พ่อตัวปลอมนั่นหนีไปไกลแล้ว! หากไม่ตามไปอีกจะหาตัวไม่เจอแล้ว!หรงอี้เองก็ไม่รีรอ เขาอุ้มแม่ลูกหายวับไปแล้ว“เฮ้อ!” เยี่ยนชิงตบขาดังป้าบ พูดว่า “บอกว่าอย่าพาเสี่ยวเป่าไปด้วยไง! ทำไมพาไปอีกแล้วเล่า!”“ห้ามคงห้ามไม่อยู่หรอกขอรับ เสี่ยวเป่ามีความคิดเป็นของตนเอง อีกทั้งเขายังช่วยพวกเขาได้ด้วย” เยี่ยนจื่อเยี่ยไม่ลืมท่าทีผิดปกติเมื่อครู่นี้ของหลานชายน้อย เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวน้อยเองก็สัมผัสถึง ‘ว่าที่ลูกเขย’ เหี้ยมโหดคนนั้นได้
เยี่ยนชิง
