ทำได้เพียงถอนหายใจ “จะมีความสามารถอย่างไรก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งอยู่ดี เด็กน้อยควรจะเล่นดินเล่นทราย กินๆนอนๆ ให้เติบใหญ่มิใช่หรือ เหตุใดต้องไปยุ่งเรื่องเหล่านี้เล่า!”เยี่ยนจื่อเยี่ยจำเป็นต้องพูดว่า “ข้าเห็นเสี่ยวเป่าก็กินเก่งนอนหลับดีนะขอรับ แต่เล่นดินเล่นทรายคงเล่นไม่ได้หรอก เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์และว่าที่น้องเขยรักสะอาดจะตายไป หากเสี่ยวเป่าเล่นดินเล่นทรายจริงๆ คงถูกตีแน่ๆ”“ไม่ได้หรอก! ข้าดูให้เองก็ไม่ได้รึไง! เด็กน้อยที่ห้ามเล่นดินเล่นทรายจะรู้จักความสนุกสนานได้อย่างไร!” เยี่ยนชิงพูดตรงไปตรงมาทว่าเขาพูดพลางเดินออกไปแล้ว เพราะเขาต้องไปจัดแจงเรื่องจิ่วหลีในขณะเดียวกันวิ้ง!เยี่ยนอวี๋และพ่อลูกทั้งสามคนก็ปรากฏตัวที่แม่น ้าเย่ว์หมิงแล้วเยี่ยนอวี๋พาพ่อลูกเข้าไปในแดนผนึกโดยที่ไม่ได้ทักทายอีอิ่นและคนอื่นๆ เพราะพวกเขากำลังรีบอีอิ่นสัมผัสได้ถึงความรีบร้อนจึงรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมา “หรือว่าจะเกิดเรื่องใหญ่อีกแล้ว”
แต่เดิมอีอิ่นคิดว่าต้าซือมิ่งและเยี่ยนอวี๋จะไปเมืองหลวงทันทีหลังจากที่พักฟื้นเสร็จแล้ว เพื่อกำจัดฮ่องเต้หยวนคัง แต่ทั้งสองกลับไม่ได้ไปเมืองหลวง กลับไปที่…“หรือว่าแดนมืดวิญญาณอสูรยังมีภัยอันตรายอยู่!?” เมื่ออีอิ่นครุ่นคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกยิ่งเป็นกังวล เท่าที่เขาดู ฮ่องเต้หยวนคังเป็นภัยอันตรายสุดท้าย แต่เยี่ยนอวี๋กลับไม่เห็นฮ่องเต้หยวนคังในสายตาด้วยซ ้าอย่างน้อยเมื่อเทียบกับ ‘ต้าซือมิ่ง’ โ
