หลานชังตาหนักซือมิ่งเอ่ยอย่างตื่นเต้น เรียกความฮึกเหิมคน ตาหนักซือมิ่งทั้งตาหนัก ความหดหู่แต่เดิมหายเป็ นปลิดทิ้ง พวกเขา พากันจ้องมองผู้บุกรุกข้างนอกด้วยความอาจหาญ! มีพลังสู้หนึ่งต่อ สิบได้!
“ต้าซือมิ่ง…” เหอซงรู ้สึกเสียใจที่ไม่ได้ส่งข่าวให้ต้าซือมิ่งเร็วกว่า นี้ ทาให้ยามนี้เสียเปรียบถึงเพียงนี้ และยังทาให้คนตายไปมากมาย ขันทีที่ทางานในวังกับเขาก็มีโอกาสรอดเพียงน้อยนิด
เฉินฉุนเฟิงตาแดงก่า ถึงแม้ตาหนักซือมิ่งยังไม่ถูกตีแตกจนถึง ยามนี้ แต่ก่อนหน้านี้ก็รู ้สึกอัดอั้นตันใจเกินไป โดยเฉพาะเมื่อเสียง คารามอสูรดังขึ้นในครานั้น พวกเขาต่างคิดว่าถึงกาลอวสานเสีย แล้ว! แต่แล้ว…
“ต้าซือมิ่ง!”
เหล่าผู้น้อยใหญ่ตาหนักซือมิ่งต่างขานเรียกเขาในใจ พวกเขา ยกย่องต้าซือมิ่งเป็ นเทพ! ต้าซือมิ่งเองก็เป็ นเทพจริงๆ เพราะเขาคอย ปกปักษ์รักษาพวกเขาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า!
และในขณะเดียวกัน อินสวินอี้และคนอื่นๆ ที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวง และรับรู ้ทุกอย่างก็ตะลึงงันกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกะทันหันเหล่านี้
“เมื่อครู่นี้คืออะไร” อินสวินอี้ถามอย่างงงงวย
“แมวเหมียวสีขาวที่นายท่านเคยเลี้ยงตอนเด็กขอรับ!” ต้าเหมา ตอบอย่างมั่นใจ!
อินสวินอี้หันไปต่อยองครักษ์ไร ้สมองคนนี้ “เจ้าเคยเห็นแมว โหดเหี้ยมเช่นนี้มาก่อนรึ! ฉีกอสูรนรกได้น่ะ”
“…ไม่เคยขอรับ” ต้าเหมาคิดในใจ ท่านก็ไม่เคยถามว่าเคยเห็น แมวเหมียวทาอะไรนี่ ท่านถามว่าคืออะไร!?
