ส่วนต้าซือมิ่ง… เยี่ยนอวี๋ก็กำลังจัดแจงให้เขาพักผ่อน “พักก่อนค่อยไปเมืองหลวง”ต้าซือมิ่งไม่ต้องพักผ่อน แต่เขาต้องใช้เวลาปรับพลัง อีกทั้งเขายังต้องคอย ‘จับตา’ เขาอีกคนหนึ่งว่ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าก่อนจะหลับตาลงแต่แล้ว เจ้าตัวน้อยก็บิดตัวเล็กน้อยอย่างกระสับกระส่ายเล็กน้อย“อ้ะเนะ?”“เป็นอะไรหรือ” เยี่ยนอวี๋รีบถามเด็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบอย่างลังเลว่า “พ่อ? ล่างข้างล่าง”เด็กน้อยพูดพลางชี้ไปข้างล่าง เขายังยื่นลำตัวออกไปด้วยความสงสัยจนเกือบจะตกลงไป ดีที่เยี่ยนอวี๋คว้าเด็กน้อย ‘ตัวไหลลื่น’ ไว้ได้ทัน
หรงอี้ลืมตาขึ้น “เสี่ยวเป่าสัมผัสได้หรือ”“?” นัยน์ตาเต็มไปด้วยคำถามของเยี่ยนเสี่ยวเป่าบ่งบอกว่าเขาไม่เข้าใจหรงอี้ตั้งใจอธิบาย “ประมาณว่าพ่ออีกคนหนึ่ง เจ้าสัมผัสได้หรือ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงเข้าใจ “ใช่! ข้าง! ล่าง!”“ใต้เมืองเหยาหรือ” เยี่ยนอวี๋ตกใจถาม“มิใช่หรอก แต่อยู่ใกล้ๆ จริงๆ ควรจะพูดว่าอยู่ในชั้นมิติใกล้เคียงมากกว่า” เพราะว่าหรงอี้คอยสังเกต ‘เขา’ คนนั้นตลอดจึงรู้ดี แต่เขาก็คิดไม่ถึงว่าภายใน ‘ระยะห่าง’ ที่กำหนด เด็กน้อยก็สัมผัสถึงเช่นกัน“เช่นนั้นตอนนี้ ‘เจ้า’ เป็นอย่างไรแล้ว” เยี่ยนอวี๋อยากรู้ว่า ‘ต้าซือมิ่ง’ คนนั้นตอนนี้เป็นอย่างไรหรงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “กำลังพยายามทำลายผนึก”“หาวิธีได้แล้วหรือ เร็วเช่นนี้เลย!” เยี่ยนอวี๋มีน ้าเสียงร้อนรน “ข้า
