ดใจก็กัดกินเถาวัลย์สีเลือดทั่วทั้งสำนักชางอู๋จนหมดสิ้น มันยังแสดงทีท่าไม่หายอยาก“ยังมีอีกหรือไม่ พวกเจ้าช่วยข้าดูหน่อย!” จิ่วอิงรู้สึกว่าแม้เถาวัลย์เหล่านี้จะมีรสชาติไม่อร่อยเท่ามนุษย์ แต่เนื้อสัมผัสก็ถือว่าพอถูไถได้“เอ่อ…” ลู่หมิงหมดคำพูด เขาอยากรู้เพียงว่า “นี่คืออะไร”
“จิ่วอิงน่ะ” เยี่ยนชิงมองศีรษะของอสูรจิ่วอิงเปื้อนเลือดที่ผุดอยู่ทั่วทั้งบริเวณพลางตะโกนเรียกด้วยอาการกลัวรู “ปู่จิ่ว ท่านออกมาก่อนเถอะ!” สภาพเช่นนี้น่าเกลียดมากจริงๆเมื่อจิ่วอิงได้ยินชื่อเรียกเช่นนี้ก็รู้สึกพออกพอใจมาก มันจึงหดศีรษะกลับมาจากใต้ดิน แต่ยังคงดูเป็นอสูรโหดเหี้ยมที่ทั้งดุร้ายและน่าเกรงขาม!ลู่หมิงจึงจำได้ว่ามันคือจิ่วอิง อสูรดุร้ายแห่งขุนเขาและท้องทะเลในตำนาน! ทว่าจิ่วอิงตนนี้เหมือนกับว่าจะไม่เหมือนกับที่ตำนานบันทึกไว้จิ่วอิงตามที่บันทึกมีเกราะสีเลือดอยู่ที่หลัง ส่วนท้องของมันมีเกราะสีเขียวที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าและยังมีพิษ ศีรษะทั้งเก้าของมันคล้ายงูแต่มีหนามที่แหลมคม หางของมันเหมือนหางพิษร้ายของแมงป่องทุกส่วนบนร่างกายมีไว้เพื่อการเข่นฆ่าแต่ที่อยู่ตรงหน้านี้ แม้จะมีลักษณะปกติดี แต่สีผิดเพี้ยน ทั่วทั้งร่างของมันเป็นประกายสีแดงทอง! ทำให้มันยิ่งดูดุร้าย โหดเหี้ยม และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังสังหาร!ทว่า…“เรียกข้าออกมาทำไม” จิ่วอิงที่ดุร้ายอย่างยิ่งตัวนี้กลับพูดกับเยี่ยนชิงอย่าง ‘เป็นมิตร’ แม้น ้าเสียงจะหยาบคายเป็นพ
