ิเศษ แต่กลับแฝงความภาคภูมิและโอ้อวด!?
เยี่ยนชิงจำเป็นต้องพูดว่า “ไม่มีอะไร แต่สภาพของท่านเมื่อครู่นี้ทำลายความน่าเกรงขาม หดจนเล็กเกินไปแล้ว”“อืม” จิ่วอิงครุ่นคิดแล้วก็เห็นด้วย ทว่ามันก็ไม่ได้สนใจมาก เอาแต่มองลู่หมิงและถามว่า “ข้างนอกนั่นมีของประเภทนี้ให้เล่นอีกใช่หรือไม่ บอกสถานที่นั้นมา!” ข้าจะไปกินให้หมด!ลู่หมิงทำท่าปาดเหงื่อ ภายใต้สายตาสิบแปดดวงของจิ่วอิงที่จับจ้อง ทำให้เขาตอบด้วยความกดดันอย่างสูงว่า “แม้จะมี แต่สำนักชางอู๋คือสำนักของปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน นางน่าจะอยากให้ท่านเฝ้าที่นี่มากกว่า”“น่าเบื่อ! ข้าไม่ฟังนางยักษ์สุดสวยนั่นหรอก! ต้าซือมิ่งล่ะ” จิ่วอิงไม่อยากมองดูเนื้อมนุษย์แต่ไม่สามารถกินได้ที่นี่ต่อไป! น่าโมโหจริงๆ!ลู่หมิงเกือบจะตามไม่ทัน ใครคือ ‘นางยักษ์สุดสวย’ ทว่าเยี่ยนจื่อเยี่ยก็พูดขึ้นว่า “ข้าคิดว่าน้องเขยน่าจะคิดเช่นเดียวกับเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”จิ่วอิงโมโหมาก “เป็นเสียเช่นนี้กันหมด! ทาสเมีย! กลัวเมีย!อะไรๆ ก็เมียถูก ฟังแต่เมีย น่าอึดอัด!”“เจ้าหมายถึงใครน่ะ” เยี่ยนจื่อเยี่ยถาม“พูดลอยๆ” จิ่วอิงเดินจากไปอย่างกระฟัดกระเฟียดโดยไม่กล่าวลา มันมองเนื้อ ‘ของมัน’ พลางน ้าลายไหลต่อไป ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่มีใครคุมมันได้…
“โชคดีที่เขายังเกรงกลัวต้าซือมิ่งอยู่บ้าง” เยี่ยนจื่อเยี่ยพูดได้เพียงว่า “มิเช่นนั้นเชลยศึกลัทธิเซิ่งเหลียนสองสามหมื่นนายนั่นคงไม่มีใครรอดชีวิต”“เดี๋ยวนะ ต้าซือมิ่ง
