อีกทั้งอันที่จริงทุกคนก็รู้ดีว่าถึงเวลาที่ต้องทำเช่นนี้แล้ว ดีกว่าปล่อยให้ตนเองถูกฮ่องเต้หยวนคังกลืนกินและกลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังเขา“เจ้าปีศาจ!” ผู้อาวุโสสำนักนี่ยผานคิดไม่ถึงเลยว่าการดำรงอยู่ของผู้ปกครองต้าซย่าของพวกเขาคนนี้จะเป็นปีศาจดูดเลือดไม่คายกระดูกน่าสะพรึงตนหนึ่ง ต้าซย่าเช่นนี้จะมีความหวังได้อีกอย่างไร ผู้อาวุโสสำนักเนี่ยผานถึงกับเป็นห่วงว่าเมืองเนี่ยผานที่อยู่นอกภูเขาไท่เย่ว์ที่ห่างไกลออกไปก็คงถูกหมายตาไว้แล้ว“เขาไม่สมควรเป็นฮ่องเต้!” จวินอั้นเทียนพูดสิ่งที่อยากพูดมานานแล้ว เขายังพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “หลังจากเรื่องนี้ สำนักจวินจื่อของข้าขอเสนอให้ท่านอ๋องอินขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ต่อไป”“ช้าก่อน…” อินสวินอี้อยากจะพูดว่ายังไม่ถึงเวลาพูดเรื่องนี้ถึงแม้เขาเองก็มีความทะเยอทะยานมานานแล้ว เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่อยากตาย แต่ฮ่องเต้หยวนคังกลับทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเขา
แต่แล้วผู้อาวุโสสำนักเนี่ยผานก็สำทับว่า “สำนักเนี่ยผานของข้าก็เช่นกัน! ข้าคิดว่าเจ้าสำนักของเราหากมีชีวิตอยู่ก็คงคิดเช่นเดียวกัน”“เอาชีวิตให้รอดก่อนแล้วค่อยว่ากันเถิด” อินสวินอี้พูดได้เพียงเท่านี้คนในเหตุการณ์ล้วนเข้าใจดี สิ่งที่อินสวินอี้พูดเป็นความจริงที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ถึงแม้อีจี้จิ่วจะมีความสามารถเก่งกาจ สามารถกลายร่างเป็นวิญญาณสำนักศึกษาได้ และพาสำนักศึกษา ‘หนีไป’ แต่ฮ่องเต้หยวนคังจะยอมปล่อยให้เนื้อชิ้นใหญ่หนีไป
