เมื่อสิ้นเสียง กองกำลังทั้งหมดรวมถึงเจ้าสำนักแห่งสำนักเนี่ยผานที่ระเบิดตนเองก็ถูกพลังอันทรงอานุภาพพัดม้วนไปหมดแล้วสวบ!เถาวัลย์สีเลือดที่พุ่งมากลางอากาศก็ตาม ‘การจู่โจม’ นี้ไม่ทัน“บัดซบ!”ในขณะเดียวกันฮ่องเต้หยวนคังในตำหนักก็ตวาดอย่างโกรธแค้น! ทำเอาผู้รับใช้คุกเข่าลง เหอซงกลับรีบถอยไปข้างหลังอย่างรับรู้ได้ถึงบางสิ่งในขณะเดียวกัน…ตู้ม!แสงสีเลือดที่สว่างวาบขึ้นในห้องบรรทมของฮ่องเต้ก็ ‘ยิง’ ผู้รับใช้ทุกคนจนเกิดเสียงดัง แซ่ด ควันโขมง พวกเขากลายเป็นกองเลือดที่ไม่เหลือแม้แต่ร่างทันทีเหอซง “!”เขาแทบจะกึ่งคลานกึ่งกลิ้งหนีออกจากตำหนัก…
ในขณะเดียวกัน อินสวินอี้ จวินอั้นเทียนและคนอื่นๆ ที่ถูกพาเข้าไปในสำนักศึกษาก็เพิ่งรู้ว่าคนที่ช่วยเหลือพวกเขาไว้คืออีจี้จิ่ว“ขอบคุณอาจารย์จี้จิ่ว”จี้จิ่วอาวุโสผู้ผ่ายผอมก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนนั่งลงเหล่าอาจารย์อาวุโสในสำนักศึกษาก็เริ่มรักษาผู้คนที่บาดเจ็บ แต่เทียบกับบาดแผลบนลำตัวแล้ว สิ่งที่สำนักเนี่ยผานอยากรู้มากกว่าคือ “ไม่ทราบว่าเจ้าสำนักของพวกข้า เขา…”ถึงแม้สถานการณ์ในครานั้นจะวุ่นวายมาก แต่คนสำนักเนี่ยผานไม่น้อยก็เห็นว่าเจ้าสำนักของพวกเขาถูกพามาด้วยกันเช่นกัน แต่กลับไม่เห็นเขาในยามนี้ แน่นอนว่าพวกเขารู้ดีว่าเจ้าสำนักของพวกตนระเบิดตนเองไปแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะได้เห็นเจ้าสำนักที่สมบูรณ์แบบ แต่ว่า…ผู้อาวุโสสำนักเนี่ยผานท่านหนึ่งอดถามไม่ได้ว่า “เขายังดีอย
