ู่หรือไม่”“ข้าทำได้เพียงผนึกการระเบิดตนเองของเขาไว้ ไม่สามารถช่วยเขาไว้ได้ ตอนนี้คงต้องรอปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนกลับมาแล้วดูอีกครั้ง” อีอิ่นได้เพียงตอบเช่นนี้“พอแล้ว พอแล้วล่ะ…” น ้าตาที่ไหลลงมาของเหล่าผู้อาวุโสต่างคิดว่าเพียงพอแล้ว “อย่างน้อยเจ้าสำนักไม่ตายในที่แบบนั้นก็พอแล้ว”
พวกเขายังไม่รู้จักฝีมือการรักษาของเยี่ยนอวี๋จึงไม่ได้ตั้งความหวังไว้มาก เพียงแค่คิดว่าอีจี้จิ่วสามารถผนึกการระเบิดตนเองไว้ได้ก็ดีมากแล้ว อย่างน้อยพวกเขายังมีโอกาสได้เห็นเจ้าสำนักที่‘สมบูรณ์แบบ’“เจ้าสำนักตี๋เป็นคนเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก” จวินอั้นเทียนที่ยังบาดเจ็บได้แต่กล่าวเช่นนี้ ในนาทีสุดท้าย เขาสู้ตี๋อูหวนไม่ได้ ฝ่ายหลังสละชีวิตตัวเอง คนสำนักเนี่ยผานที่เหลือร้อยกว่านายร้องไห้ระงม พวกเขารู้ว่าเจ้าสำนักสละชีวิตตนเองเพื่อปกป้องพวกเขาไว้ผู้โชคดีที่เหลือรอดร้อยกว่านายของสำนักจวินจื่อและสำนักอื่นๆอีกร้อยกว่านายต่างไว้อาลัยให้เงียบๆ พวกเขาต่างเป็นคนที่ตี๋อูหวนช่วยไว้ บุญคุณนี้พวกเขาจะจดจำไปชั่วชีวิต“อย่าได้กังวล ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนมีวิชาการแพทย์เก่งกาจอีกทั้งตัวนางยังมีสายเลือดของหงส์เพลิง ใช่ว่าจะไม่สามารถช่วยเจ้าสำนักตี๋ได้” ลู่หมิงที่เห็นว่าเหล่าคนสำนักเนี่ยผานไร้ซึ่งความหวังก็อดปลอบประโลมไม่ได้ซ่งเฉินฟางที่ได้ประจักษ์ฝีมือการแพทย์ของเยี่ยนอวี๋ก็พยักหน้าพูดว่า “ใช่แล้ว ยังมีปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน”“ก่อนอื่นต้องแก้ปัญหา
