นกัน”“…มำรดำมันเถอะ!” อินสวินอี้สบถ “เรำได้แต่นั่งรอควำมตำยเช่นนี้หรือ หำกตำยไปแบบนี้จริงๆ มันน่ำเจ็บใจนัก!”จวินอั้นเทียนเองก็ไม่ยอม แต่เขำยังคงไม่เข้ำใจว่ำ “ก่อนหน้ำนี้ท่ำนอ๋องเคยบอกว่ำเถำวัลย์เหล่ำนี้ไม่มีผู้ใดสำมำรถกระตุ้นให้มันตื่นได้อีกมิใช่หรือ”“ใช่แล้ว! ต้ำซือมิ่งเป็นคนพูด ลิ่นจ่ำงเอินก็บ้ำไปแล้ว บัดนี้ข้ำเองก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับเถำวัลย์เหล่ำนี้ แต่พวกมันดูเหมือนจะต่ำงจำกเถำวัลย์ในโยวตู” อินสวินอี้ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกเครียด คิดว่ำตนเองคงไม่สำมำรถเอำชีวิตรอดได้แล้ว!
แต่เทียบกับกำรเสียชีวิตแล้ว จวินอั้นเทียนเป็นห่วงเด็กๆ ในส ำนักมำกกว่ำ “ไม่รู้ว่ำฮวนเอ๋อร์พวกเขำเป็นอย่ำงไรบ้ำงแล้ว ด้วยฌำนตบะของพวกเขำ เกรงว่ำคงทนได้ไม่นำน”“พวกเขำก ำลังจะตำย อยู่ข้ำงหน้ำพวกเรำนี้เอง” อำวุโสมือกระบี่พูดพลำงพยำยำมฉำยแสงกระบี่อันน้อยนิดไปยังที่ที่ไกลออกไป และทิศทำงที่แสงกระบี่ส่องไปนั้นก็เผยให้เห็นถึงจวินฮวนและจวินอั้นหยวนตำมคำด“ฮวนเอ๋อร์!”“เหล่ำหยวน! ต้ำเหมำ?”จวินอั้นเทียนและอินสวินอี้สีหน้ำพลันเปลี่ยน พวกเขำไม่เพียงเห็นเหล่ำคนส ำนักจวินจื่อ แต่ยังเห็นคนอื่นๆ อีกมำกมำย ในนั้นยังรวมถึงคนจวนอินอ๋อง มีต้ำเหมำ ซำนเหมำ เถี่ยโถวและผู้ดูแลจวนนอกจำกนี้พวกเขำยังเห็นตี๋อูหวน! แต่ว่ำ… เดี๋ยวนะ!“ข้ำไม่เห็นคนส ำนักนิรนำมและส ำนักพุทธะเลย?” ด้วยแสงกระบี่ที่อำวุโสมือกระบี่ส่องออกไปเป็นวงกว้ำงกว่ำเดิม อินสวินอี้ก็
