เยี่ยนชิงที่เพิ่งได้สติรีบตะโกนออกมา “เฮ้ย! ไม่ถูก! ทิ้งเสี่ยวเป่าไว้สิ!”จนใจที่ต้าซือมิ่งบางคนห่างออกไปไกลและยามนี้ได้ร่อนลงภายในลัทธิเซิ่งเหลียนแล้ว ความเร็วนั้นเพียงชั่วกะพริบตาก็สามารถลัดผ่านหมื่นสายน ้าพันภูเขามาได้เยี่ยนชิงที่ถูกทิ้งอยู่ที่เดิมหงุดหงิดใจ “เขยผู้นี้อะไรก็ดีเสียก็แต่ชอบพาเสี่ยวเป่าไปเสี่ยงอันตรายเนี่ยแหละ!”“จะต้องไม่มีอันตรายแน่จึงได้ให้เสี่ยวเป่าไปด้วย” เยี่ยนจื่อเยี่ยเข้าใจ รู้ดีว่าน้องเขยผู้นี้สามารถพึ่งพาได้เยี่ยนชิงเองก็รู้ แต่ไม่คิดว่านั่นเป็นสถานที่ที่ไม่เหมาะจะให้เด็กไปหรอกหรือ แต่ว่าเขาก็ปลงแล้วล่ะ หลานชายตัวน้อยเองก็ไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วไป ก็ทำเช่นนี้แล้วกัน เฮ้อ!สถานการณ์ปัจจุบันมีจิ่วอิงเทพดุร้ายตนนั้นและยังมีมารคลั่งเช่นเม่ยเอ๋อร์อยู่ด้วยจึงไม่มีทางมีปัญหาอื่นได้เลย ดังนั้นประมุขหอสัตว์บรรพกาลจึงหันมาคารวะเยี่ยนชิงอย่างจริงจัง “เจ้าสำนัก ข้าไม่ผิดต่อคำสั่งของท่าน! ปกป้องเมืองชางอู๋เอาไว้ได้แล้ว!”“ดีมาก” เยี่ยนชิงเอ่ยชมอย่างพึงพอใจ
ประมุขหอสัตว์บรรพกาลถูมือไปมา “อย่างนั้นรางวัลจะนับอย่างไรล่ะ?”เยี่ยนชิง “…”จ่านเผิงจำต้องก้าวขึ้นมาดึงบิดาแท้ๆ เอาไว้แล้วกระซิบเสียงเบา“ท่านพ่อ พอถึงตอนที่ถกความชอบรับรางวัลย่อมไม่ขาดส่วนของท่านแน่ ท่านร้อนใจอะไรกัน?”“ไม่ใช่ ข้าก็แค่อยากจะขอยาพยัคฆ์เพิ่มอีกสักสิบเม็ด เจ้าก็รู้ดีเหล่าอสูรพวกนั้นที่หอสัตว์บรรพกาลของเราล้วนต
