เนี่ย?” อินหลิวเฟิงไม่เข้าใจจริงๆ“สองคนนั้นไม่ใช่ว่าดีๆ กันอยู่หรือ”“เหมือนกับว่าเจ้าหนูน้อยจะอยากกินทัพใหญ่ของลัทธิเซิ่งเหลียนแต่เม่ยเอ๋อร์ไม่ยอมนะ” เอ้อร์เหมาเหมือนได้ยินเสียงสองคนนั้นทะเลาะกันดังแว่วมา
เรื่องจริงก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ จิ่วอิงโกรธเพราะเรื่องนี้ “ทำไมไม่ให้ข้ากิน! ปู่ของเจ้าอยากจะกิน!”“เจ้าพูดว่าปู่ใครนะ?” เลือดบนดาบเม่ยเอ๋อร์ยังไม่ทันแห้งเลย“ข้าไง! ปู่อยากจะกิน!” ดวงตาทั้งสิบแปดข้างจ้องมองไปยังเนื้อขาวๆ เหล่านั้น กล้าไม่ให้เขากินไม่ใช่ว่ากำลังหาเรื่องหรอกหรือ!เม่ยเอ๋อร์ทำหน้าเย็นชา “พวกเขายอมแพ้หมดแล้ว ทั้งหมดรอให้คุณหนูใหญ่มาจัดการ เจ้าห้ามแตะ”“ไม่!” จิ่วอิงที่แปลงร่างเป็นชายท่าทางดุดันใบหน้ามีรอยแผลเป็นเอ่ยอย่างขึ้งโกรธว่า “มีสิทธิ์อะไรไม่ให้ข้ากิน ข้าไม่เชื่อฟังนางยักษ์สุดสวยนั่นหรอก! ข้าจะกิน!”“หาเรื่องโดนดี!” เม่ยเอ๋อร์เองก็ไม่ใช่คนดีอะไรจิ่วอิงถกแขนเสื้อ “สู้ก็สู้สิ! ปู่เจ้าไม่กลัวอยู่แล้ว!”“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน!” อินหลิวเฟิงรีบเข้ามาเกลี้ยกล่อม “ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น พวกเจ้าทำอะไรเนี่ย?”“มีคนในครอบครัวเดียวกันที่ไหนที่ห้ามอีกคนกินข้าว!” จิ่วอิงรู้สึกน้อยใจอย่างมากเม่ยเอ๋อร์เองก็มีเหตุผลเป็นอย่างมาก “รอคุณหนูใหญ่!”
“ข้า…” จิ่วอิงอยากจะโต้แย้งเพราะในใจเขารู้ดีว่าเรื่องนี้หากรอให้เยี่ยนอวี๋กลับมาก็คงไม่ได้กินแล้ว เขาไม่รอหรอก!เอ้อร์เหมาก็เอ่ยด้วยความปากไวว่า “ห
