น “ไม่ถูกต้อง ไม่ได้ นี่ไม่ถูกนะพวกเราต้องเคลื่อทัพเข้าภาคกลางสิ!”“ไปเถอะ!” ผู้อาวุโสทั้งหลายไม่อยากจะอธิบายอะไรอีก พวกเขาพากันแบกประมุขของตนขึ้นเตรียมจะถอนทัพเพราะกวาดตามองดูแล้วทัพร่างแปลงสัตว์ก็ถูกฟันจนเหลือเพียงสองในสามเท่านั้น!เมื่อคิดได้เช่นนี้…
เหล่าผู้อาวุโสของลัทธิเซิ่งเหลียนแบกประมุขของตนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว “ถอย! ถอนทัพ! ถอนทัพให้หมด!”“ถอย!”ทั้งลัทธิเซิ่งเหลียนรีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็วโฮก!โบร๋ว!ทัพร่างแปลงสัตว์ที่ก่อนหน้านี้ยังกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข ยามนี้ตามหลังทัพของลัทธิเซิ่งเหลียนไปด้วยความว่องไวราวกับกำลังตะโกนว่า ‘รอข้าด้วย! รอพวกข้าด้วย!’จนใจที่เม่ยเอ๋อร์ไม่คิดหยุดมือ “อย่าคิดหนี!”ฉัวะ!เม่ยเอ๋อร์แบกดาบใหญ่ไล่สังหารอย่างสุดกำลัง ยังคงเป็นหนึ่งดาบหนึ่งตน พริบตาก็เชือดสัตว์ร้ายที่ไม่คิดจะตอบโต้ไปได้ไม่น้อยเข่นฆ่าจนพวกมันร้อง ‘เอ๋งๆ’ อย่างอนาถไม่หยุด“เอ่อ…” หลังดูถึงตรงนี้ จ่านเลี่ยงซานที่ในที่สุดก็ได้สติกลับมาจำต้องเอ่ยว่า “สัตว์ร้ายพวกนี้ก็เหมือนจะอนาถไม่น้อยเลย”
“ไม่ใช่แค่ไม่น้อยหรอก อนาถเกินไปแล้วต่างเล่า!” แม่ทัพรักษาเมืองชางอู๋คิด หากเมืองที่คนพวกนี้คิดจะโจมตีไม่ใช่เมืองชางอู๋ของพวกเขา เขายังอยากจุดเทียนขอพรให้คนเหล่านี้เลยด้วยซ ้า“แต่ว่าจุดจบของพวกมันเดิมก็คือจุดจบของพวกเรา นี่พูดได้เพียงว่าสมน ้าหน้า!” จ่านเลี่ยงซานถูมือ ในที่สุดก็ขาอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้
