ยำย“ไม่ใช่” หรงต้ำซือมิ่งที่ถือโอกำสเกี่ยวเอวภรรยำไว้เอ่ยเสียงต ่ำ“ไม่เกี่ยวกับพลังของข้ำ แต่กลับเหมือนไข่ฟองนั้นที่เจ้ำได้มำมำก”“ไข่?” เยี่ยนอวี๋อึ้งไปเล็กน้อยเยี่ยนอวี๋ลูบผมนุ่มของเจ้ำตัวน้อย “เสี่ยวเป่ำหิวอีกแล้วหรือลูก?”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่พยักหน้ำลูบท้องน้อยๆ ของตนเองทั้งยังหำวหวอดออกมำ เห็นได้ชัดว่ำยังนอนไม่เต็มอิ่มเยี่ยนอวี๋จึงเอ่ยอย่ำงเอำใจใส่มำกกว่ำเดิม “ช่วงนี้เสี่ยวเป่ำเหมือนจะหิวเร็วขึ้นมำก”“อืม เพรำะเริ่มฝึกบ ำเพ็ญแล้วด้วยนั่นล่ะ” ต้ำซือมิ่งหยิบอำหำรออกมำป้อนให้เจ้ำตัวน้อยแล้วเยี่ยนอวี๋รับช่วงต่อ “ข้ำเอง”ต้ำซือมิ่งบำงคนจึงตำมน ้ำส่งถ้วยน้อยให้ภรรยำเป็นคนป้อนเจ้ำตัวน้อยเอง เขำมองสองแม่ลูกที่ดูเป็นอิสระรำวกับไม่เคยพบเจอกับเรื่องกังวลใจใดๆเขำจ้องมองเสียจนผู้แข็งแกร่งไม่น้อยล้วนไร้ค ำจะเอ่ย หำกไม่ใช่เพรำะเพิ่งผ่ำนเรื่องเมื่อครู่มพวกเขำคงต้องสงสัยแน่ว่ำควำมจริงแล้วเมื่อครู่นี้ไม่ได้เกิดเรื่องประหลำดอะไรขึ้น
ท ำเอำอินหลิวเฟิงถำมออย่ำงอดไม่ได้ “กูไหนไน่ ต้ำซือมิ่ง พวกท่ำนไม่กังวลว่ำลัทธิเซิ่งเหลียนจะเข้ำโจมตีชำยแดนชำงอู๋เลยหรือ”“ขำก ถุย!” เอ้อร์เหมำรีบถ่มน ้ำลำย “นำยน้อย ท่ำนอย่ำปำกเสียสิขอรับ”อินหลิวเฟิงกระแอมด้วยควำมเก้อกระดำก “ไม่ใช่อย่ำงนั้น ข้ำก็แค่พูดเฉยๆ”“ที่ส ำนักย่อมต้องมีกำรเตรียมกำร” เยี่ยนจื่อเยี่ยตอบแทน“ขอบคุณนำยน้อยอินที่ห่วงใย”“ข้ำว่ำนะ” อินหลิวเฟิงไม่อำจวำงใจได
