้จริงๆ “ที่ส ำนักชำงอู๋มำในครั้งนี้ก็เพรำะโยวตูของข้ำ โยวตูในตอนนี้ไม่อำจรับหำยนะได้อีกแล้ว”“แต่สถำนกำรณ์ในเมืองหลวงข้ำเองก็กลับไม่เข้ำใจนัก”เยี่ยนจื่อเยี่ยสังเกตหยวนคังฮ่องเต้และติ้งซีอ๋องอยู่พักใหญ่ “เดิมข้ำคิดว่ำรำชส ำนักจะจัดกำรพวกที่หลุดรอดไปของส ำนักคุนอู๋แน่ ลัทธิเซิ่งเหลียนก็ดันมำมีควำมสัมพันธ์คลุมเครือกับส ำนักคุนอู๋อีก รำชส ำนักก็ควรจะ..”ถึงแม้ประโยคหลังเยี่ยนจื่อเยี่ยจะไม่ได้เอ่ยออกมำแต่ระดับสูงของส ำนักชำงอู๋ล้วนเข้ำใจดี เดิมพวกเขำก็คิดเช่นนี้ ส ำนักคุนอู๋ก็เป็นเพียงข้ำรับใช้ของหยวนคังฮ่องเต้ คุนอู๋และเซิ่งเหลียนร่วมมือกันเช่นนี้ ฝ่ำยเซิ่งเหลียนเองก็คงจะถูกรำชส ำนักควบคุมเอำไว้แล้วแน่
แต่ดูจำกสถำนกำรณ์เมื่อครู่ ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่ำงนั้น? ลัทธิเซิ่งเหลียนเห็นได้ชัดว่ำต้องกำรฟื้นฟูจิ่วหลีขึ้นมำอีกครั้ง จุดนี้ขัดแย้งกับหยวนคังฮ่องเต้ที่กุมอ ำนำจรำชวงศ์เอำไว้ ฝ่ำยฮ่องเต้เองไม่มีทำงยอมให้จิ่วหลีก่อกบฏแน่หรือว่ำส ำนักคุนอู๋เล่นลูกไม้อะไรลับหลังหยวนคังฮ่องเต้จริงๆ?หำกเป็นเช่นนี้จริง เช่นนั้นสถำนกำรณ์ก็เหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อยอย่ำงน้อยหยวนคังฮ่องเต้ก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวด้วยแต่อินหลิวเฟิงกลับกังวลอยู่ลึกๆ “หำกรำชส ำนักไม่ได้ผสมโรงด้วยอย่ำงนั้นก็แล้วไป”แต่ลำงสังหรณ์ของอินหลิวเฟิงกลับบอกว่ำหยวนคังฮ่องเต้ไม่มีทำงใจดีขนำดนี้แน่ เขำยังคงคิดว่ำหยวนคังฮ่องเต้จะต้องมำแก้แค้นแน่ เพรำะก่อนหน้ำ
