งรำชส ำนักได้ท ำพิธีเปิดศำลบรรพชนต้ำซย่ำเตรียมจะเชิญบรรพชนให้มำคุ้มครองเจ็ดส ำนักใหม่ ถือเป็นงำนใหญ่ที่สุดในรอบหลำยปีเพรำะในศำลบรรพชนต้ำซย่ำบูชำบรรพชนของแต่ละตระกูลอยู่มีโอกำสเป็นอย่ำงมำกว่ำจิตเทพจะลงมำสถิตท ำให้เจ็ดส ำนักใหญ่ที่ได้รับกำรแต่งตั้งได้รับกำรสืบทอดแสนล ้ำค่ำจำกบรรพชน
นี่คือสำเหตุส ำคัญที่แต่ละส ำนักในต้ำซย่ำล้วนอยำกแย่งชิงชื่อเจ็ดส ำนักใหญ่นี้มำ แต่ว่ำส ำหรับเยี่ยนอวี๋จำกส ำนักชำงอู๋แล้วกลับไม่ส ำคัญขนำดนั้น“สิ่งที่น้องรองได้เรียนรู้เก่ำแก่กว่ำมรดกสืบทอดของบรรพชนเหล่ำนั้นเสียอีก” เยี่ยนจื่อเยี่ยมองไปที่ศำลบรรพชนต้ำซย่ำที่ก ำลังจะเปิดออกพลำงเอ่ยเย้ำน้องชำยจอมเซ่อที่ใบหน้ำขำวซีดอย่ำงอดไม่ได้เยี่ยนจื่อเสำลูบศีรษะอย่ำงเก้อกระดำก “ล้วนเป็นเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ให้มำทั้งนั้น”“เจ้ำเด็กนี่ฟื้นตัวได้ไวดีนี่” เยี่ยนหงชวนคิดไม่ถึงจริงๆ เจ้ำรองที่ก่อนหน้ำนี้ยังหำยใจรวยรินตอนนี้ยืนขึ้นมำได้แล้ว“ล้วนเป็นเพรำะยำของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ดี” เยี่ยนจื่อเสำคิดว่ำล้วนเป็นเพรำะน้องสำวดีมำก น้องสำวดีไปหมด หำกไม่มีน้องสำวตอนนี้เขำก็ยังคงเป็นมนุษย์วำนรหวำไหวน่ำรังเกียจที่ผู้คนพำกันก่นด่ำทุบตีอยู่เลย“ใช่แล้ว หำกไม่ใช่เพรำะมีเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์คงจบสิ้นไปแล้ว”เยี่ยนหงชวนมองไปทำงเหลนสำวพลำงเอ่ยแฝงควำมนัย ในใจนึกปลงสำรพัด “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ต่ำงหำกจึงจะเป็นปรมำจำรย์วิญญำณของส ำนักเรำ”
ค ำนี้กลับท ำให้เยี่ยนอวี๋อึ้
