งงันไป จำกนั้นนำงก็ยิ้มออกมำ ดวงตำมีแววโล่งใจก็ใช่ เดิมนำงก็เป็นปรมำจำรย์วิญญำณของส ำนักชำงอู๋ เพรำะได้รับกำรสืบทอดสำยเลือดมำจำกมำรดำและถือก ำเนิดขึ้นในช่วงเวลำที่นำงลงมำจุติจึงได้รับกำรประสำทพรจำกส ำนักดังนั้น หำกไม่ใช่เพรำะชำติก่อนผิดฝำผิดตัว เยี่ยนจื่ออวี๋จะต้องกลำยเป็นหญิงสำวมำกพรสวรรค์ที่โดดเด่นที่สุดแห่งต้ำซย่ำอย่ำงแน่นอน! หงส์ก ำเนิดใต้ต้นอู๋ถงคือวำสนำอันรุ่งโรจน์ จักพุ่งทะยำนไปอย่ำงไร้ขีดจ ำกัดแน่นอน“ทุกสิ่งล้วนเป็นท่ำนแม่ท ำให้เกิดทั้งสิ้น” เยี่ยนอวี๋เอ่ยเสียงเบำ“ท่ำนแม่ถ่ำยทอดพรสวรรค์ของท่ำนให้กับข้ำ ให้ข้ำมำจุติยังส ำนักชำงอู๋ ควำมจริงนำงคงวำงแผนเอำไว้นำนแล้ว”“นั่นสิ” เยี่ยนชิงที่น ้ำตำคลอจูงมือบุตรสำว เข้ำใจทุกอย่ำงเป็นอย่ำงดี “ท่ำนแม่ของพวกเจ้ำเป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลกใบนี้เลย”“อื้ม” ทั้งสำมคนพยักหน้ำอย่ำงพร้อมเพรียงเยี่ยนหงชวนกับหยำงชีซำนถอนหำยใจยำว พวกเขำล้วนเป็นประจักษ์พยำนเห็นจำงอวิ๋นเมิ่งแต่งเข้ำส ำนักชำงอู๋และในที่สุดชีวิตก็ต้องดับสิ้นลง แต่นอกจำกควำมปวดใจและสงสำรก็ไม่อำจช่วยเหลือสิ่งใดได้
“หลังจำกกลับไปแล้วไปโขกศีรษะให้กับท่ำนแม่พวกเจ้ำด้วย”เยี่ยนชิงกดควำมเจ็บปวดใจลงไป หวังเพียงว่ำภรรยำที่สิ้นไปแล้วจะสำมำรถเห็นทุกอย่ำงที่นำงคำดหวัง ได้เห็นวันนี้ที่เด็กทั้งสำมเติบโตกลำยเป็นผู้ใหญ่ที่ท ำให้นำงภำคภูมิใจ“ข้ำ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่หลับไปตื่นหนึ่งฟื้นคืนชีวิตชีวำกลับมำแส
