ดงท่ำทำงว่ำอยำกไปโขกศีรษะด้วยอย่ำงน่ำรัก ทั้งยังกอดหรงอี้พูดว่ำ “ไปด้วยกัน”“ไป ไปกันหมดนี่แหละ” เยี่ยนชิงยื่นมือไปตบบ่ำลูกเขย “ควรจะให้แม่ยำยของเจ้ำได้พิจำรณำลูกเขยอย่ำงเจ้ำเสียหน่อย เสี่ยวเป่ำของพวกเรำด้วย”“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำพยักหน้ำอย่ำงจริงจัง ใบหน้ำเคร่งขรึมของเด็กน้อยกลับท ำให้ทุกคนกลับมำยิ้มแย้มอีกครั้ง ควำมเจ็บปวดรำวกับถูกเยียวยำจนหำยดีในพริบตำศำลบรรพชนต้ำซย่ำค่อยๆ เปิดออกภำยใต้สำยตำจับจ้องของทุกคน เผยให้เห็นเทวรูปเก่ำแก่ดูเคร่งขรึมภำยใน ท ำให้ทุกคนพำกันเงียบเสียงไม่เอ่ยวิพำกษ์วิจำรณ์อะไรอีกแต่ตอนที่ทุกคนเงียบเสียงและมองไปทำงบรรพชนอย่ำงพร้อมเพรียงนั่นเอง เสียงรำยงำนเร่งร้อนเสียงหนึ่งก็ได้ท ำลำยควำมเงียบนั้นลง ก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่แทน!“รำยงำน!”
“ฝ่ำบำท! รำยงำนด่วนหมื่นลี้! รำยงำนด่วนหมื่นลี้!”“ทัพใหญ่ของกบฏลัทธิเซิ่งเหลียนโจมตีชำยแดนชำงอู๋แตกพ่ำยเข่นฆ่ำมำจนถึงเมืองชำงอู๋แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”…เพี๊ยะ!ปัง!“อะไรนะ!?”
