เลไล่ล่าจนบาดเจ็บสาหัส นอนเกยตื้นหายใจรวยรินอยู่บนหาดทรายร้าง
ด้วยความไร้เดียงสาและไม่ค่อยได้พบเจอเผ่าพันธุ์มนุษย์ ประกอบกับความอยากรู้อยากเห็น อวี๋สุ่ยเอ๋อร์และเพื่อนๆ จึงเข้าไปดูอาการ เมื่อพบว่าอีกฝ่ายยังเหลือลมหายใจ ด้วยจิตใจที่เมตตาจึงแอบพาเขากลับมารักษาตัวที่เผ่า
พอนักพรตผู้นั้นฟื้นคืนสติ ก็แสดงท่าทีซาบซึ้งในบุญคุณจนน้ำตาแทบไหล ไม่เพียงเล่าเรื่องราววิจิตรพิสดารบนโลกมนุษย์ให้พวกนางฟัง แต่ยังมอบสิ่งของแปลกตาจากโลกภายนอกให้พวกนางเป็นของกำนัล
สิ่งเหล่านี้ทำให้อวี๋สุ่ยเอ๋อร์และเพื่อนเงือกต่างรู้สึกประทับใจและวางใจในตัวมนุษย์ผู้นี้อย่างหมดหัวใจ
ทว่า… พวกผู้ใหญ่ในเผ่ากลับไม่คิดเช่นนั้น พวกเขามองออกถึงความโลภที่ซ่อนอยู่จึงไม่ต้อนรับมนุษย์ พวกอวี๋สุ่ยเอ๋อร์จำต้องส่งเขาจากไปหลังจากที่รักษาจนหายดีแล้ว
เรื่องราวดำเนินมาถึงตรงนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยดี
อวี๋สุ่ยเอ๋อร์และเพื่อนๆ หารู้ไม่ว่า… ความเมตตาของพวกนาง คือจุดเริ่มต้นของหายนะล้างเผ่าพันธุ์!
เมื่อสามเดือนก่อน นักพรตมนุษย์ที่พวกนางเคยช่วยชีวิตไว้ ได้นำกองทัพนักพรตยอดฝีมือจากเกาะเชียนไห่ บุกมาล้อมปราบเผ่าของพวกนางถึงก้นบึ้งมหาสมุทร!
เมื่อต้องเผชิญ
