ิวเฟิงไม่เข้าใจเอ้อร์เหมาทำท่าจะพูด แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจต่ออินหลิวเฟิงถีบเขาไปทีหนึ่ง “พูด!”“นายน้อยรู้ตัวหรือไม่ว่า ช่วงนี้ท่านดูชอบชุนซิ่นจวินเป็นพิเศษจนท่านไม่ได้ออกไปเกี้ยวพานหยอกล้อสาวงามเลย ท่านคงไม่ได้ชอบชุนซิ่นจวินจริงๆ ใช่หรือไม่ขอรับ” เอ้อร์เหมาพูดจบก็หนักใจตุบ! พัดของอินหลิวเฟิงตกลงบนพื้น เขาอ ้าอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อตั้งสติได้ก็รูดแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะกระทืบลูกน้อง “ไอ้คนปากเสีย!”เอ้อร์เหมารีบตะบึงหนี “นายน้อยท่านอย่าหงุดหงิดสิขอรับ แต่เรื่องนี้จะเป็นเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ ท่านคิดดูสิท่านเป็นถึงนายน้อยท่านอ๋องอนุญาตให้ท่านแต่งกับหญิงเช่นคุณหนูใหญ่ที่มีลูกติดได้แต่ท่านอ๋องต้องไม่ยอมให้ท่านแต่งกับชายที่มิอาจสืบสกุลได้หรอกนะขอรับ!”
“หุบปาก!” อินหลิวเฟิงหมดคำพูด เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้าเพราะว่าบัดนี้ทุกคนรอบทิศมองมาที่เขาแล้ว คงเป็นเพราะพวกเขาได้ยินสิ่งที่ลูกน้องสารเลวพล่ามแล้ว!ทว่าต้าซือมิ่งก็รู้สึกมหัศจรรย์นัก “ที่แท้นายน้อยอินชอบแบบนี้นี่เอง”เยี่ยนอวี๋ยิ้มเล็กน้อย มิได้แสดงความเห็นใดๆทว่าไม่รู้ว่าอินหลิวเฟิงคิดอย่างไร เขาวิ่งไปหาเยี่ยนอวี๋พูดว่า “กูไหน่ไน ท่านอย่าฟังที่เอ๋อร์เหมาพูด! ไอ้สารเลวนั่นมันไร้สมอง พรุ่งนี้ข้าจะไปขอท่านพ่อเปลี่ยนตัวลูกน้อง ข้ายืนยันได้ว่าข้าไม่ได้ชอบอะไรแบบนั้น! ข้าชอบหญิงงาม!”“นั่นมันก็เรื่องของเจ้า” เยี่ยนอวี๋กวาดตามองอินหลิวเฟิง “ชุนซิ่นจวินก็ไม่
