เลว”อินหลิวเฟิง “…”เขาจะร้องไห้แล้ว!“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับสำทับ “ดี…”“ดีอะไรเล่า พ่อคุณทูนหัว ชุนซิ่นจวินหน้าตาดีอย่างไรก็เป็นเพียงผู้ชาย จะดีเท่าท่านแม่เจ้าได้อย่างไรเล่า” อินหลิวเฟิงยิ้มเจื่อนเขาไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆ
“แม! ดี!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากล่าวอย่างมีความสุข “แมข้า! ดี…สุด!ของเป่า…พ่อ!”ต้าซือมิ่งลูบเด็กน้อย ก่อนจะอมยิ้มมองอินหลิวเฟิง “ใช่แล้ว ท่านแม่ของเสี่ยวเป่าเป็นของเสี่ยวเป่าและพ่อ”อินหลิวเฟิงพลันสั่นระริก เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนพูดไม่ถูก ทว่าเขายังคงยืนกรานว่า “ข้าไม่ได้ชอบชุนซิ่นจวินจริงๆ!”“แล้วช่วงนี้เจ้าดื่มสุรากับใครหรือ” เยี่ยนจื่อเสาถามขึ้น“ชุน…” อินหลิวเฟิงสะอึกเยี่ยนจื่อเสาหัวเราะ “นี่ไง! ช่วงนี้เจ้าดื่มสุรากับชุนซิ่นจวินทุกวันเจ้ายังบอกว่าเจ้าไม่ชอบเขาอีก”“ไม่ใช่…” อินหลิวเฟิงรู้สึกตนเองยิ่งพูดยิ่งแย่เยี่ยนจื่อเสาก็ไม่ได้เย้าแหย่ต่อ เขาเพียงแค่ยิ้มแล้วพูดว่า “เอาเถอะ เรื่องนี้เจ้าค่อยกลับไปอธิบายกับท่านพ่อของเจ้า ข้าคิดว่าท่านอ๋องคงกำลังจับตามองเจ้าแล้ว จงสร้างบุญกุศลไว้ให้มากเถิด”“จะว่าไปแล้ว เจ้าและจื่อเยี่ยก็ควรจะแต่งงานได้แล้ว ชอบพอแม่นางตระกูลไหนหรือไม่” นานๆ ทีเยี่ยนชิงจะเป็นห่วงบุตรชายเยี่ยนจื่อเสาปฏิเสธความห่วงใย “ท่านพ่อ ท่านเป็นห่วงเรื่องงานสมรสของน้องและว่าที่น้องเขยก่อนเถิดขอรับ ส่วนเราสองคนน่ะปล่อยไปตามเวรตามกรรมเถิดขอรับ”
“พูดบ้าอะไรน่ะ! พรุ่งนี้ข้
