นไปจริงๆ นะขอรับ” ศิษย์ลัทธิเซิ่งเหลียนทนดูต่อไปไม่ไหว ในสัญญาแต่เดิมที่พวกเขาทำกับสำนักคุนอู๋ก็ไม่ได้บอกว่าต้องพูดแทนสำนักคุนอู๋เสียหน่อยตามหลักแล้วลัทธิเซิ่งเหลียนพวกเขาควรจะเก็บเนื้อเก็บตัวอย่างทุกปีที่ผ่านมาจนกว่าจะทำภารกิจสำเร็จ! แต่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ท่านนี้ของพวกเขาไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ถึงคอยทำเรื่องงี่เง่าอยู่ร ่าไป“ทำไมรึ เจ้าคิดจะสั่งสอนข้า?” ชือปี้เหลียนถามกลับอย่างดุดัน“มิบังอาจขอรับ ข้าน้อยแค่อยากเตือนท่าน เหล่าผู้อาวุโสลัทธิเซิ่งเหลียนของเราเข้าภาคกลางไม่ได้ บัดนี้ท่านเป็นผู้แบกภาระอันหนักอึ้งนั้นไว้ โปรดอย่าทำให้ความหวังของทั้งลัทธิต้องพังทลายลง”“ไม่ต้องพูดมาก! ข้ารู้ดีว่ากำลังทำอะไร!”“เช่นนั้นก็ดีขอรับ”“ฮึ!” ชือปี้เหลียนแค่นเสียงอย่างเยือกเย็น ก่อนจะไปนั่งที่ตนเอง
ทว่าครั้นนางเพิ่งนั่งลงไปก็เห็นครอบครัวเยี่ยนอวี๋ที่เพิ่งเดินเข้ามาแววตานางฉายความริษยาทันที“เนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้สวมรองเท้าที่ชุ่ยชุ่ยเย็บให้กำลังเดินอยู่ข้างหน้าสุดอย่างเริงร่า เขายังเดินทรงตัวได้ เมื่อผู้คนเห็นร่างจิ๋วกำลังเขย่งเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งก็ทำให้พวกเขารู้สึกหลงรัก!“อุ๊ย เทพน้อยเดินเป็นแล้วหรือ! ข้าคิดว่าเขายังเดินไม่เป็นเลยน่ารักจริงๆ!”“เดินไม่เป็นได้อย่างไร แม้แต่บินก็บินเป็นแล้ว เขาไม่เหมือนกับเด็กทั่วไปหรอกนะ! อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ท่าเดินเช่นนี้น่ารักจริงๆ!”“นั่นน่ะสิ ใส่เสื้อสีแดงดูดี
