มาก! น่ารักจริงๆ หากข้ามีลูกน่ารักเช่นนี้ข้าคงละลายไปแล้ว! น่ารักที่สุดเลย”นักฝึกฌานมากมายไม่เคยเจอเด็กน้อยที่เดินเป็นตั้งแต่ยังเล็กเช่นนี้ พวกเขาหลงรักเด็กน้อยเข้าอีกแล้ว เด็กน้อยยังดันฟังรู้เรื่องและยังเชิดใบหน้าน้อยๆ ขึ้นอย่างภูมิใจ เดินเตาะแตะไปข้างหน้า“ช้าหน่อย” เยี่ยนอวี๋รู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้เด็กน้อยเดินเอง เพราะที่นี่คนพลุกพล่าน นางกลัวว่าเพียงคลาดสายตาไปเล็กน้อย เด็กน้อยก็จะหายไปในหมู่ฝูงชน
ทว่าเด็กน้อยเชื่อฟังมาก เมื่อท่านแม่ของเขาบอกให้เขาช้าลงหน่อย เขาก็เดินช้าลงแล้วหันกลับไปมองด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใสเยี่ยนอวี๋จึงทำใจอุ้มเขากลับมาไม่ได้ เทียบกับเด็กน้อยที่เชื่อมซึมแล้วนางชอบเด็กน้อยที่ร่าเริงเช่นนี้มากกว่า“วางใจเถอะ ข้าคอยดูอยู่” หรงต้าซือมิ่งที่จูงมือภรรยาไม่กังวลแม้แต่น้อย ทว่าเยี่ยนชิงและบุตรชายทั้งสองของเขาเป็นห่วงมาก!“อุ้มกลับมาเถอะ คนพลุกพล่านเกินไป!” เยี่ยนชิงมองหลานชายน้อยตาปริบๆ ทำท่าจะพุ่งตัวไปอุ้มเด็กน้อยตลอดเวลาเยี่ยนจื่อเยี่ยและเยี่ยนจื่อเสาก็เป็นห่วง “นั่นน่ะสิ คนเยอะเกินไปจริงๆ”“ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจะเดินเอง เขายังต้องอวดรองเท้าคู่น้อยๆของเขาด้วย เขากำลังพยายามยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น ทำเอาเยี่ยนชิงตกใจใหญ่ “พอแล้ว ไม่ต้องยกเท้า! ตาเห็นแล้ว!”แต่แล้ว ไม่รู้ลมจากที่ใดพัดผ่านใต้เท้าเด็กน้อย ทำเอาเขาตัวเซทำท่าจะล้มลงไป เยี่ยนชิงจึงพุ่งตัวออกไปทันที!“เนะ!” เด็กน้
