บริเวณที่พวกเขาอยู่สะเทือนครู่หนึ่ง ก่อนจะเกิดรอยแตกร้าวตามมา!“!”เยี่ยนอวี่มองพลางกอดเด็กน้อยไว้แน่น นางคิดว่าพวกเขาถูกจับได้เสียแล้ว“อ้ะ!”เด็กน้อยเองก็กอดท่านแม่ของเขาไว้อย่างหวาดเสียว หากไม่ใช่เพราะเขาถูกปิดปากไว้ เสียงก็คงดังออกมาแล้วแต่แล้ว… นอกวังใต้ดินเงียบสงัด แม้แต่ในวังใต้ดินก็สงบมากเช่นกัน!?เยี่ยนอวี๋มองรอยแตกร้าวและพื้นที่รอบข้างที่ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อย่างงุนงง นางไม่รู้เลยว่าต้าซือมิ่งคนนี้ทำได้อย่างไร!“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็งุนงง แต่เดิมเขาเองคิดว่าต้องเกิดเสียงระเบิดเหมือนที่ท่านแม่คิด เขาจึงใช้มืออวบอ้วนของตนปิดใบหูน้อยๆของตนเองไว้แล้วท่าทางน่าเอ็นดูของแม่ลูกคู่นี้ทำให้ต้าซือมิ่งที่เสร็จภารกิจแล้วอดกอดแม่ลูกคู่นี้เข้ามาในอ้อมอกไม่ได้ “ไม่เป็นไรแล้ว”
เยี่ยนอวี๋ “…”เมื่อนางคิดย้อนกลับไปก็เพิ่งรู้ว่าเมื่อครู่นี้ต้าซือมิ่งดูดพื้นที่สั่นไหวทั้งหมดเข้าไปในร่างกาย! ทุกอย่างจึงเสมือน ‘คลื่นสงัดลมสงบ’ครั้นนางทำท่าจะพูดอะไร กลับเห็นสีหน้าต้าซือมิ่งไม่ค่อยดีนักนางจึงถามขึ้นเบาๆ ว่า “เป็นอะไรหรือ”“เขาไม่อยู่” คิ้วโก่งยาวของหรงอี้ขมวดกันแน่น “หนีไปแล้ว”“หนีไปแล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ชะงัก คิดว่าเป็นเพราะนางใช้เวลาควบคุมร่างวิญญาณมารนานเกินไปจึงปล่อยให้เขาหนีไปได้ทว่าหรงอี้กลับพูดขึ้นว่า “หนีไปตั้งแต่สามวันที่แล้ว น่าจะช่วงหลังจากที่เรามากันครั้งที่แล้ว”“งั้นหรือ” เยี่ยนอวี๋สื่อพ
