นางเองก็จำอะไรไม่ได้ ต้าซือมิ่งคนนี้ก็ชอบพูดจาเลอะเทอะ! นางเห็นแววตาขบขันของเขาแล้วเยี่ยนอวี๋กำหมัดทุบไหล่ของคนตรงหน้าเบาๆ “เจ้าแกล้งข้า!”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงร้องขึ้นในขณะนั้นเอง…“เสียงอะไร!”“รีบไปรายงานฝ่าบาท!”“เข้าไปดู!”สุดท้ายเหล่านักบวชกลุ่มใหญ่ที่อยู่นอกตำหนักก็พบความผิดปกติ ต้าซือมิ่งกลับอุ้มภรรยาและลูกหายวับไปก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาแล้วที่น่าโมโหคือ… เยี่ยนอวี๋ได้ยินเสียงกลั้วหัวเราะของต้าซือมิ่งอย่างชัดเจนจึงมั่นใจว่าเขากำลังแกล้งนางจริงๆ! ในขณะที่นางเป็นกังวลแทบตายนั้น เขากลับแกล้งนาง!
เยี่ยนอวี๋โมโหจนทันทีที่กลับถึงตำหนักซือมิ่ง นางก็ปล่อยหมัดใส่ท้องน้อยของต้าซือมิ่งจริงๆ! ทว่าต้าซือมิ่งก็คว้ามือนางไว้อย่างรู้ทันไม่เพียงเท่านี้…อุ๊บต้าซือมิ่งยังโน้มตัวไปลงไปจูบปากสีระเรื่อของนาง ส่วนเด็กน้อยก็ถูกเบียดอยู่ระหว่างอ้อมอกของทั้งสองคนจนขยับตัวไม่ได้ ได้แต่แนบตัวติดแผ่นอกของท่านพ่อ เงยหน้าก็ไม่ได้… แต่ก็ไม่ถึงกับทับเขาจนแบน“!”เยี่ยนอวี๋ถูกจูบจนงงงันตัวแข็งทื่อ! นาง… นางไม่คิดเลยว่าเขาจะจูบกะทันหันเช่นนี้ และยัง… ไม่ใช่แค่จูบธรรมดา เขายัง… ยัง….เยี่ยนอวี๋สัมผัสได้ว่าต้าซือมิ่งกำลังดูดปากนาง นางก็… ก็แทบจะระเบิดอยู่แล้ว! สมองของนางพลันว่างเปล่า ครั้นนางพอจะตั้งสติได้ต้าซือมิ่งก็สอดแทรกลิ้นของเขาเข้าไปแล้ว จ๊วบ!ทว่าในขณะเดียวกัน…“อ้ะเนะ?”เด็กน้อยที่ถูกลืมและถูกทับจนรู้สึก
