งหลังหรือ” เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ“อาจจะเป็นไปได้” หรงอี้พูดได้เพียงเท่านี้เยี่ยนอวี๋ก็ตกใจยิ่งกว่าเดิม “พลังที่ไหลออกจากร่างของเจ้ากลายมาเป็นศัตรูของพวกเรารึ”
“เท่าที่ดูถึงบัดนี้ก็เป็นเช่นนั้น” หรงต้าซือมิ่งอุ้มเด็กน้อยเข้ามายังพูดต่อ “หากเจ้าไม่ได้ลบความทรงจำของข้า เช่นนั้นข้าสงสัยว่าความทรงจำส่วนนั้นของข้าคงอยู่ในร่างพลังส่วนนี้”เยี่ยนอวี๋เข้าใจทันทีว่าสิ่งที่ต้าซือมิ่งคนนี้กล่าวหมายถึงอะไร นางแสร้งมองไปทางอื่นอย่างเก้กัง “แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้เขาไม่หนี แต่ดันมาหนีตอนที่เราจากไปครั้งล่าสุดเล่า”“เพราะเจ้า” หรงอี้ยิ้มมุมปาก เขายกมือขึ้นประคองคอหงส์อันเนียนขาวของนาง ทำให้นางจำเป็นต้องสบตาเขา เขามองนางที่ใบหูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเงียบๆเยี่ยนอวี๋อยากจะปัดมือของเขาออก เพราะนางรู้สึกแปลกๆ แต่ต้าซือมิ่งกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้และกระซิบว่า “เพราะว่าครั้งที่แล้วเจ้าใส่ยันต์ที่เจ้าเขียนเองกับมือลงไปในค่ายกลที่กู้หยวนซูสร้าง ‘เขา’ รู้ตัวแล้ว”เยี่ยนอวี๋ชะงัก “… ก็เลย… หนี?”“อืม” หรงต้าซือมิ่งพยักหน้าอย่างจริงจัง “เพราะเจ้าทำให้เขาตกใจ”เยี่ยนอวี๋ “???”นางมักจะรู้สึกว่าต้าซือมิ่งคนนี้ชอบพูดเล่น แต่นางก็ไม่มีหลักฐาน
ต้าซือมิ่งยังดึงดันพูดต่อด้วยท่าทีจริงจังว่า “ดังนั้นคืนนั้นเจ้าต้องทำอะไรข้าไปแน่ๆ มิเช่นนั้น ‘เขา’ จะตกใจเพราะเจ้าได้อย่างไร”เยี่ยนอวี๋ “???”ครั้งนี้นางรู้สึกได้ว่าตั้งแต่ที่เขามั่นใจว่า
