แล้ว แต่ยังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี“ตามข้ามา” ต้าซือมิ่งหรงยื่นมือไปจูงภรรยา จากนั้นก็รับเด็กน้อยเข้ามา เขาพาทั้งสองไปที่ห้องหนังสือของเขาเยี่ยนอวี๋มาที่นี่เป็นครั้งแรก ทว่านางไม่มีกะจิตกะใจสำรวจรอบๆยามนี้นางกำลังจับจ้องไปที่กระดาษที่ต้าซือมิ่งกางออก เพราะเขากำลังเขียนลวดลายอักษรลักษณะพิเศษ อักษรเหล่านี้แม้จะไม่ค่อยเหมือนกับอักษรที่นางเห็นบนโลงศพเหล่านั้น แต่ก็ดูออกว่าเป็นอักษรที่มีต้นกำเนิดเดียวกันและยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังเมื่อต้าซือมิ่งเขียนเสร็จ เยี่ยนอวี๋ก็ถามขึ้นว่า “นี่คืออักษรอะไรหรือ”
“อ้ะเนะ?” เจ้าตัวน้อยเองก็ถามขึ้นแทบจะในเวลาเดียวกัน เขายังยื่นมืออวบอ้วนของตนออกไปอย่างประหลาดใจ เขาอยากจะจับอักษรเหล่านั้น เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังอันคุ้นเคยจากอักษรเหล่านั้นต้าซือมิ่งเองก็ไม่ได้ห้ามเด็กน้อย ฝ่ายหลังจึงใช้มือจับลูบอักษรเหล่านั้นจนมือดำปี๋…เยี่ยนอวี๋หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือให้เด็กน้อย “ดูเจ้าสิ มือเลอะเทอะอีกแล้ว”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเอาใจท่านแม่ของเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง ทำเอานางอดจูบไม่ได้ต้าซือมิ่งวางพู่กันลง “มันเป็นอักษรที่มีพลังและกฎเกณฑ์เหมือนกับอักษรโบราณของสวรรค์เก้าชั้นฟ้า หากข้าจำไม่ผิดอักษรบนโลงศพที่เจ้าให้ข้าดูหมายถึงการทำลายล้าง ซึ่งเขียนด้วยอักษณเทพคำว่า ‘จี้’ ”“เช่นนั้นข้างในนั่น…” เยี่ยนอวี๋ชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปที่ชายตรงหน้าอย่างกังวลต้าซือมิ่งกลับยื่น
