งมองเยี่ยนอวี๋ที่ก ำลังเดินลงมำจำกเวทีส ำนักอื่นๆ ที่มีควำมสัมพันธ์ดีไม่น้อยกับส ำนักชำงอู๋ก็ก ำลังจะขึ้นไปกล่ำวแสดงควำมยินดี
“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์” เยี่ยนชิงเป็นคนแรกที่กอดบุตรสำวไว้ “เจ้ำท ำให้พ่อหัวใจจะวำยแล้ว”เยี่ยนอวี๋ปลอบท่ำนพ่อ สำยตำกลับมองหำต้ำซือมิ่ง เพรำะนำงมีเรื่องด่วน!ต้ำซือมิ่งเองก็เหมือนจะรับรู้ได้ เขำถำมขึ้นว่ำ “ท ำไมหรือ”“กลับไปค่อยคุยเถอะ” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้ำเคร่งขรึมท ำเอำเยี่ยนชิงตกใจ “เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ! รีบกลับกันเถอะ”คนส ำนักชำงอู๋จึงเดินออกจำกลำนสนำมอย่ำงรวดเร็ว โดยที่ไม่ทันได้ทักทำยส ำนักอื่นๆ ท ำให้ผู้คนอดคำดเดำไม่ได้ว่ำ หรือว่ำเป็นเพรำะหลังจำกปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนเฉิดฉำยไป ร่ำงกำยก็ไม่ค่อยดีเสียแล้วแม้แต่อีอิ่นและลู่หมิงเองก็คิดเช่นนั้น พวกเขำจึงตำมไปที่ต ำหนักซือมิ่งด้วย คิดว่ำอำจจะช่วยอะไรได้บ้ำง ทว่ำพวกเขำคิดผิดแล้วที่เยี่ยนอวี๋มีสีหน้ำเคร่งขรึมก็เป็นเพรำะนำงควบคุมร่ำงวิญญำณมำรที่หลงเหลือของกู้หยวนซูไว้ได้แล้ว และยังได้เห็นควำมทรงจ ำที่ส ำคัญไม่น้อย! นำงรู้เรื่องโลงศพนั่นแล้ว
เมื่อถึงต ำหนักซือมิ่ง เยี่ยนอวี๋ก็น ำร่ำงวิญญำณมำรของกู้หยวนซูออกมำ ก่อนจะรวบเข้ำไปในอนุสติของต้ำซือมิ่ง “เจ้ำลองดูเอง”ภำพแต่ละภำพที่ถูกเยี่ยนอวี๋ดึงออกมำก็ฉำยเป็นภำพนิมิตในอนุสติของต้ำซือมิ่ง ท ำให้เขำไม่เพียงเห็นโลงศพอย่ำงชัดเจน เขำยังพบสิ่งที่ส ำคัญที่สุดเขำเห็นว่ำบน
