ไม่เหมือนกับกำลังอัญเชิญวิญญาณเลย”“ใช่ ไม่เหมือนเลย” เยี่ยนหงชวนแสดงแววตาเคร่งขรึม เขารู้สึกพะวงอินหลิวเฟิงพลันตบท้ายทอยเมื่อนึกขึ้นได้ “เจ้าสุนัขบ้าหยางตัวนั้นคงไม่ใช่ว่ากำลังเปิดแดนอสูรหรอกนะ!”เมื่อสิ้นเสียงพูด…“นายน้อย เกรงว่าปากเสียๆ ของท่านจะเป็นจริงแล้ว” เอ้อร์เหมาปฏิเสธไม่ได้ว่าปากของนายน้อยของเขาแม่นแต่เรื่องไม่ดี ส่วนเรื่องดีไม่ค่อยแม่นนักด้วยคลื่นพลังที่หยางเซ่าเหิงปลุกเร้าออกมา ปีศาจก็ปรากฏขึ้นทีละตัว เดิมทีพวกมันมีขนาดเล็กมาก ตัวขนาดเท่าเยี่ยนเสี่ยวเป่า แต่พวกมันก็ตัวใหญ่ขึ้นเมื่อโดนแสงและร้องคำราม
โฮก!กรร…เมื่อเสียงหอนประหลาดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผู้ชมก็หวาดกลัวจนตัวสั่นระริก เพราะทั่วทั้งลานเวทีเต็มไปด้วยวิญญาณอสูรมากมาย!“นะ… นี่จะทำอะไรน่ะ” ตี๋อูหวนสีหน้าพลันเปลี่ยน “สำนักคุนอู๋จะอัญเชิญกองทัพวิญญาณอสูรออกมางั้นรึ”“คงจะใช่” นัยน์ตาจวินอั้นเทียนมีแสงประกายอำมหิตวาบผ่านเป็นสัญญาณอารมณ์กำลังจะปะทุสำนักคุนอู๋เองก็มิได้ทำให้ผู้ชมผิดหวัง พวกเขากำลังอัญเชิญกองทัพวิญญาณอสูรจริงๆ“…”เมื่อท้องฟ้าของเมืองหลวงถูกมวลเมฆสีดำปกคลุม วิญญาณอสูรหนึ่งพันตัวก็เข้าประจำที่แล้ว พวกมันมีทั้งอสูรผีเสื้อราตรี ปีศาจสุนัข ยังมีอสูรพยัคฆ์และปีศาจเสือดาว แม่ทัพของพวกมันยังมีศีรษะเป็นเสือดาว สิงโตและเสือ!“!” อินหลิวเฟิงเกือบจะพ่นคำหยาบออกมาแล้ว “เท่าที่ข้ารู้ พลังของแม่ทัพมารนรกอยู่ระดับเทพแท้จริง
