ยดตัวขึ้นพร้อมยกมือขึ้นไปจับหน้าท่านตาไว้ และเช็ดน ้าตาให้ท่านตาของเขาอย่างรักใคร่“เจ้าหมอนี่…” เยี่ยนชิงหัวเราะทั้งน ้าตา“โอ๋…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังกอดคอของท่านตาไว้อย่างแนบแน่น มืออวบอ้วนของเขาตบคอท่านตาเบาๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมท่านตาของเขาอย่างจริงจังหัวใจที่นองน ้าตาของเยี่ยนชิงก็เปียกชุ่มไปด้วยความสุข เขายกมือขึ้นมาลูบหลานชายน้อยผู้ใส่ใจอย่างอบอุ่น “เสี่ยวเป่าของเราโตแล้ว รู้จักปลอบตาแล้ว”“นั่นน่ะสิ น่ารักจริงๆ” เยี่ยนจื่อเสารู้สึกละลายไปกับความน่ารักของหลานชายน้อยแล้ว เขาก็อยากให้หลานชายปลอบเหมือนกัน…เยี่ยนจื่อเยี่ยยื่นมือออกไปกุมมือของท่านพ่อ น้องรอง น้องเล็กและน้องเขยเข้าไว้ด้วยกัน “หากท่านแม่เห็นภาพพวกเราในยามนี้ท่านแม่ต้องมีความสุขมากแน่ๆ”“ข้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบยื่นมือออกไปร่วมด้วย ทำเอาทุกคนหัวเราะดังลั่น
เยี่ยนหงชวนมองทุกคนในครอบครัวด้วยความชื่นมื่นใจ แต่กลับมีใครบางคนมีตาหามีแววไม่ตะโกนขึ้นว่า “ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนได้เวลาประลองแล้ว เชิญเถิด!”
