็น’ สิ่งที่นางทุ่มเทให้เด็กๆ จวบจนก่อนที่นางจะจากไป เขาจึงเพิ่งรู้ความจริง
“ท่านพ่อ อย่าเสียใจเลย” เมื่อเยี่ยนอวี๋เห็นท่านพ่อเจ้าน ้าตาที่ข่มน ้าตาไว้แต่แสดงสีหน้าทุกข์ทรมานอย่างสุดซึ้ง นางก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงมองไปที่ต้าซือมิ่งด้วยสัญชาติญาณต้าซือมิ่งที่ได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเยี่ยนอวี๋ก็โอบเอวของภรรยาไว้ ในขณะเดียวกันก็สบตาพ่อตาที่อยู่ตรงหน้า “วางใจเถิดขอรับ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่เดินตามรอยท่านแม่แน่นอน ทุกอย่างเป็นอดีตไปแล้ว”“…” เยี่ยนชิงยังคงกลั้นน ้าตาไว้ไม่อยู่ เขายกมือปิดตาไว้แล้วเขาอยากให้ภรรยาที่เสียไปมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้จริงๆ นางจะได้เห็นบุตรสาวที่นางรักมากที่สุดได้เติบโตอย่างที่นางต้องการ“พอแล้วท่านพ่อ” เยี่ยนจื่อเสาตบหลังท่านพ่อเบาๆ ก่อนจะกระซิบว่า “ศิษย์สำนักมองอยู่ ดูท่านสิ ร้องไห้แบบนี้ข้าทำตัวไม่ถูกนะ”“ไปให้พ้น!” เยี่ยนชิงไม่อยากเห็นบุตรชายคนนี้จริงๆเยี่ยนจื่อเยี่ยก็ตบไหล่ท่านพ่อเบาๆ “ยังไม่ได้จัดการสำนักคุนอู๋เลย ท่านพ่อเก็บน ้าตาไว้หน่อยเถอะ กลับตำหนักแล้วค่อยว่ากัน ดีหรือไม่ขอรับ”“ตา…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ยื่นตัวเข้าหาท่านตาของเขาแล้วเยี่ยนชิงรับหลานชายน้อยไว้ รู้สึกได้ว่าหลานชายตัวน้อยคนนี้กำลังลูบหน้าอกของเขา ทำให้เขาก้มมองเด็กน้อย
“ตา…” ดวงตากลมโตใสแจ๋วของเจ้าตัวน้อยเจือไปด้วยความห่วงใย เขาเรียกพลางลูบท่านตา เมื่อเห็นว่าท่านตาของเขายังคงเศร้าโศก เขาก็เหยี
