เยี่ยนอวี๋ที่รับรู้บางสิ่งได้ยังพบว่า เหมือนกับว่าจะมีผนึกอีกหนึ่งผนึกเพิ่มเข้ามาในร่างของหยางเซ่าเหิง?!ที่แท้ช่วงสามวันนี้ที่สำนักคุนอู๋ไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ อันที่จริงกำลังปิดซ่อนท่าไม้ตายไว้อยู่นี่เองความจริงก็เป็นดังเช่นนั้น หยางเซ่าเหิงยังยิ้มเย้ยหยันให้เยี่ยนจื่อเยี่ย “เก่งจริงก็มาท้าชิงข้า ไม่งั้นก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”“สุนัขบ้า” เยี่ยนอวี๋โต้กลับไปด้วยน ้าเสียงราบเรียบหยางเซ่าเหิงสีหน้าพลันเปลี่ยน เขามองเยี่ยนอวี๋ด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม “ปราชญ์มหาสำนักอย่าเข้ามายุ่งเรื่องระหว่างพี่เจ้าและข้าเลย”“เจ้ายั่วยุคุณชายใหญ่เพราะกลัวว่าจะถูกข้าท้าชิงล่ะสิ” เม่ยเอ๋อร์พลันเอ่ยขึ้นหยางเทียนชื่อชะงักฝีเท้า หยางเซ่าเหิงกลับตอบอย่างเยือกเย็น“สาวใช้เช่นเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรอก”“สาวใช้เช่นข้า… ยังกำจัดศิษย์สำนักคุนอู๋ไปตั้งร้อยกว่านาย!”ชุ่ยชุ่ยพูดเสร็จก็ไปแอบข้างหลังเม่ยเอ๋อร์ นางทำให้หยางเซ่าเหิงหน้าดำหน้าแดงในทันที“พรวด…”
“ฮ่า!…”เสียงกลั้นหัวเราะดังขึ้นจากรอบทิศ เหล่าผู้น้อยใหญ่สำนักคุนอู๋ที่ยิ่งใหญ่น่าเกรงขามก็หน้าดำหน้าแดงทันที“รอก่อนเถอะ!” หยางเซ่าเหิงทำได้เพียงพูดขู่ จากนั้นก็รีบเดินจากไป ไม่กล้าเผชิญหน้ากับพวกเขาอีก เพราะกลัวว่าจะทำให้ฝ่ายตนอับอายจนเสียขวัญกำลังใจ“ฮึ! เศษสวะ!” เม่ยเอ๋อร์กลับยังคงมองเหล่าผู้คนสำนักคุนอู๋อย่างเย็นชาและกล่าววางอำนาจ “เอาชนะไม่ได้แม้แต่ชุ่ยชุ่ยของเรา ยังกล
