เดินไปข้างหน้าท่านพ่อของนาง“ข้าจะไม่ทำให้ท่านพ่อเจ็บปวดใจจนร้องไห้แน่นอน วางใจเถอะ”“แต่ว่าพ่ออยากร้องไห้ตั้งแต่ตอนนี้เลย” เยี่ยนชิงกล่าวเยี่ยนอวี๋ “…”
นางคิดว่านางกำลังจะพ่ายแพ้แล้ว เยี่ยนอวี๋จึงรีบกล่าวว่า “ตามนี้นะเจ้าคะ ข้าไปเตรียมการเรื่องที่จะเข้าไปราชสำนักคืนนี้ก่อนแล้ว”เมื่อพูดเสร็จ นางก็วิ่งลิ่วไปทันที และยังเห็นได้ชัดว่านางวิ่งไปทางห้องนอนของต้าซือมิ่ง ทำเอาเยี่ยนชิงหงุดหงิด ส่วนต้าซือมิ่งก็ดีอกดีใจ เขากล่าวลาเสร็จก็ตามภรรยาออกไปแล้ว“บัดซบ! ไม่ห้ามหน่อยเลย เอาแต่ตามใจเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์” เยี่ยนชิงก่นด่าอย่างไม่พอใจ น ้าเสียงกลับไม่ได้เจือปนการตำหนิใดๆ แต่กลับกันเมื่อเขาดุเสร็จยังหัวเราะออกมา“มีเพียงเขาที่ตามใจเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้” เยี่ยนจื่อเยี่ยพูดขึ้น ในบางมุมต้าซือมิ่งท่านนี้ก็เหมาะสมกับเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของพวกเขามาก เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ในตอนนี้เยี่ยนจื่อเยี่ยเองก็สัมผัสถึงนิสัยที่เปลี่ยนแปลงไปของน้องสาวนอกจากรู้สึกปวดใจแล้ว เขาก็ไม่รู้สึกสิ่งใดอีก ตั้งแต่ที่เขาได้พบน้องสาวอีกครั้ง เขาก็รู้ว่าน้องสาวจอมเจื้อยแจ้วคนนั้นคงกลับมายากแล้ว มีเพียงยามที่อยู่กับต้าซือมิ่ง นางยังพอเผยมุมที่ไร้เดียงสาบ้างเวลาที่เหลือนางก็เหมือนกับเด็กน้อยที่เติบใหญ่ในชั่วข้ามคืน“แต่ก็เป็นเพราะน้องเขยคนนี้ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่อ้อนข้าแล้ว” เยี่ยนจื่อเสาคิดถึงน้องสาวตัวน้อยๆ บอบบางในอดีตคนนั้น น้องสาวที่เอาแต่
