เยี่ยนอวี๋ถูกกัดอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกครั้ง นางร้องซี๊ดพลางผลักเขาออกไป ครั้นกำลังจะดุด่าเขา นางกลับเห็นดวงตาสีม่วงหม่นงามจรัสคู่นั้นเข้าเสียก่อน คำดุด่าจึงกลายเป็นการย้อนถามอย่างหงุดหงิดแทน “เป็นอะไรน่ะ”แต่ต้าซือมิ่งมิได้พูดอะไร เขายื่นหน้าผากออกไปแตะหน้าผากนาง ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังอ้อนนางอยู่ เหมือนกับเวลาที่เด็กน้อยทำความผิดแล้วเริ่มทำตัวน่ารักและออดอ้อนนาง ดูน่ารักเสียไม่มีเยี่ยนอวี๋จึงจูบตาของเขาเบาๆ น ้าเสียงก็อ่อนโยนลงตามสัญชาติญาณ “ต่อไป อืม…” อันที่จริงเยี่ยนอวี๋จะบอกว่าต่อไปห้ามกัดข้าแล้วแต่จู่ๆ นางก็รู้สึกคำพูดฟังดูทะแม่งๆ นางจึงหยุดพูดไป“ทำไม” ต้าซือมิ่งซักไซ้“ปล่อยข้าลง” เยี่ยนอวี๋เบือนหน้าหนี นางรู้สึกว่ารอบกายโอบล้อมไปด้วยกลิ่นอายคนผู้นี้ ถึงแม้ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ก็ทำให้นางมือไม้อ่อนไปหมดแต่แล้วหรงอี้ที่อุ้มนางไว้อย่างมีความสุขนั้นย่อมไม่ยินยอม “ไม่ปล่อย”“ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ” เยี่ยนอวี๋แสดงความไม่พอใจเล็กน้อย
ทว่าหรงอี้ยังคงไม่ปล่อยมือ และยังร้องขอนางว่า “จูบข้าสิ ข้าจะปล่อย”“จูบไปแล้ว!” เยี่ยนอวี๋บอกว่าเมื่อครู่นี้จูบไปแล้ว“จูบตรงไหน” หรงอี้เลิกคิ้วถามเยี่ยนอวี๋ได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าเขาต้องการให้นางจูบตรงไหน แต่นางไม่ยอมจูบ “ปล่อยข้า!”“งั้นข้าจูบ” ต้าซือมิ่งกล่าวด้วยน ้าเสียงอมยิ้มพลางเอนกายเข้าหา“ฝันไปเถอะ!” เยี่ยนอวี๋ผลักเขาออกไปอย่างแรง ก
