่อนจะกระโจนออกไป “กลับแล้วนะ”แม้ต้าซือมิ่งที่ถูกผลักออกยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากบางเย้ายวนยกขึ้นเล็กน้อยรอยยิ้มปรากฏในดวงตา ความรักเอ่อล้นในคำพูด “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เจ้าหนีไม่รอดหรอก”เมื่อสิ้นเสียงพูดของเขา ต้าซือมิ่งก็หายวับไปจากที่เดิมแล้วเมื่อเยี่ยนอวี๋กลับมาถึงตำหนักซือมิ่ง นางก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของต้าซือมิ่งอีกครั้ง“นี่” เยี่ยนอวี๋ตบแขนของเขาเบาๆ ส่งสัญญาณว่ามีคนอยู่!
ทว่าทหารในตำหนักซือมิ่งถูกหลานชังฝึกฝนให้เป็นคนไม่วอกแวกมาเป็นเวลานานแล้ว พวกเขาจึงไม่เห็นนกยวนยางคู่นี้เลยราวกับเป็นรูปปั้นที่ไม่มีชีวิตและไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นเยี่ยนชิงและคนอื่นๆ ที่ได้ข่าวก็นั่งไม่ติด พวกเขากำลังรอเยี่ยนอวี๋อยู่ในเรือน เมื่อเยี่ยนจื่อเสาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างนอกก็เดินนำออกไป “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์?”หรงอี้จำเป็นต้องปล่อยมือจากเอวของเยี่ยนอวี๋ แต่เขายังคงจับมือนางไว้ เมื่อเยี่ยนจื่อเสาออกมาก็เห็นเพียงพวกเขาที่กำลังจับมือกัน “อาจารย์จี้จิ่วเป็นอย่างไรบ้าง”เยี่ยนจื่อเยี่ยก็เดินตามออกมา เมื่อเขาได้ยินคำถามนี้ก็รอคำตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เขาก็เป็นคนหนึ่งที่เป็นห่วงอีอิ่นมากที่สุดในบรรดาทุกคนเยี่ยนอวี๋เข้าใจดี นางจึงตอบว่า “อาจารย์จี้จิ่วไม่เป็นอะไรแล้ว มิต้องเป็นห่วง”เยี่ยนจื่อเยี่ยโล่งใจ จากนั้นเขาก็ยิงคำถามไม่หยุด “ใครเป็นคนซุ่มโจมตีอาจารย์ อาจารย์บาดเจ็บหรือไม่ อาจา
