งไว้ ไม่ต้องการเอื้อนเอ่ยคำใด
ทั้งสองจ้องตากันเงียบราวกับนกยวนยางอาลัยรักอยู่พักใหญ่เยี่ยนอวี๋จึงขยับตัวเหมือนกับเพิ่งตั้งสติได้ นางรู้สึกเขินอายจนอยากจะผละออก“อย่าขยับ” หรงต้าซือมิ่งที่มีเสียงไพเราะดั่งพิณไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ เขาโน้มศีรษะลงไปซอกคอของนาง ก่อนจะกระซิบกระซาบข้างใบหู “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”เยี่ยนอวี๋รู้สึกจั๊กจี้จนอยากจะหนีชายคนนี้ไป นางสัมผัสถึงลมหายใจเย็นยะเยือกของเขาที่รดบนซอกคอตน ซึ่งต่างจากการถูและออดอ้อนของเสี่ยวเป่า นางจึงรู้สึกไม่ค่อยชินนักแต่แล้ว…“ซี๊ด!”
