ำลาตรงนี้” เยี่ยนอวี๋รู้ว่าตรงนี้อยู่ไม่ไกลจากสำนักศึกษามากนัก อีกทั้งหากมีใครลงมืออีกก็คงไม่เลือกลงมือในเวลานี้ถึงอย่างไรคนเมื่อครู่ที่โจมตีได้ เป็นเพราะอีอิ่นเพิ่งอัญเชิญสนามประลองต้าฮวงมา เขาจึงยังไม่ฟื้นตัวสมบูรณ์นัก และเขาโจมตีไม่สำเร็จ ทำให้คนทั้งขบวนอีอิ่นระวังตัวแล้ว หากจะโจมตีอีกคงไม่ง่ายเช่นนั้น มิหนำซ ้าต้าซือมิ่งก็ยังอยู่ที่นี่
ทว่าเมื่ออีอิ่นและอาจารย์ท่านอื่นจากไป ต้าซือมิ่งก็โอบเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ร่างบอบบางเข้ามาก่อนจะงับใบหูของนาง “หักหน้าข้าต่อหน้าคนอื่นรึ”เยี่ยนอวี๋ที่ถูกกัดติ่งหูไม่ทันตั้งตัว นางก็สะดุ้งจนหดตัวเหมือนปลาน้อยตัวนุ่มนิ่มขดตัวอยู่ในอ้อมอกของต้าซือมิ่ง หูก็แดงไปหมดปฏิกิริยาน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้ย่อมทำให้ต้าซือมิ่งรู้สึกทึ่งในความงาม เขาอดกอดนางแน่นกว่าเดิมไม่ได้ ยังหมั่นเขี้ยวทำท่าจะกัดอีกคำทว่าเยี่ยนอวี๋ปิดใบหูไว้แล้ว “เจ้าบ้า!” นางไม่เคยถูกลอบจู่โจมเช่นนี้มาก่อน! เจ้าคนนี้…“ฮึ” หรงอี้หัวเราะออกมาเบาๆ น ้าเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู“ครั้งหน้ายังกล้าทำเช่นนี้อีกรึไม่”เยี่ยนอวี๋เงียบไม่พูดอะไร ร่างของนางยังคงขดอยู่ในอ้อมอกของชายคนนี้ราวกับปลาน้อยที่กำลังออดอ้อนเจือความผยองเล็กน้อยราวกับกำลังบอกว่า ‘ไม่ยุ่งกับเจ้าด้วยแล้ว’เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ในตอนนี้ทำให้หรงอี้ใจสั่นไปหมด แสงสีม่วงในตาของเขาก็วูบไหวเป็นระลอกคลื่นเล็กน้อย มือของเขาประคองคอเรียวยาวและขาวเนียนของนา
